II CNP 49/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 49/12

POSTANOWIENIE

Dnia 5 listopada 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 5 listopada 2012 r.,

skargi M. Z.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w P. z dnia 16 marca 2012 r.,

wydanego w sprawie z powództwa M. Z.

przeciwko "N." Chłodnie Polskie Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością

o zapłatę,

odrzuca skargę i zasądza od powoda na rzecz pozwanego

1200 (jeden tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów

wywołanego nią postępowania.

Uzasadnienie

W związku ze skargą powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 16 marca 2012 r. należy

zważyć, co następuje.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

powinna

zawierać

oznaczenie

orzeczenia,

od

którego

jest

wniesiona,

ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części, przytoczenie

jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym

zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody,

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie,

że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych

nie było i nie jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2

– że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi oraz wniosek

o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Skarga nie spełnia wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c.

Nie przytoczono w niej przepisów, z którymi zaskarżone orzeczenie jest niezgodne,

sam zaś zarzut naruszenia wskazanych przepisów nie oznacza jeszcze,

że skarżący uznaje orzeczenie za niezgodne z tymi przepisami.

Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie wyjaśniano, że rygory określone

w art. 4245 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. stanowią takie wymagania konstrukcyjne skargi

o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem, które przez

ustawodawcę zostały wyraźnie oddzielone. Jest tak dlatego, że nie wszystkie wady

postępowania

poprzedzającego

wydanie

skarżonego

orzeczenia,

wytykane

w ramach obu podstaw, powodują niezgodność orzeczenia z prawem, a jeśli tak

się dzieje, to przepisy wskazane jako naruszone w ramach podstaw nie muszą być

– i często nie są – tożsame z przepisami, z którymi zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne (por. Kodeks postępowania cywilnego – Komentarz pod red.

T. Erecińskiego, Lexis Nexis 2007, tom drugi, str. 325-326).

Ponadto, jak wynika z art. 4244 k.p.c., podstawą skargi nie mogą być zarzuty

dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Zarzucając naruszenie art. 382

k.p.c. skarżący w istocie zmierza do podważenia ustalonego w sprawie stanu

faktycznego.

W

skardze

nie

wskazano

innych

przepisów

regulujących

postępowanie przed sądem drugiej instancji, a z jej uzasadnienia wynika,

że skarżący kwestionuje ustalenia faktyczne, co nie jest dopuszczalne.

Zgodnie z art. 4248 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzuca na posiedzeniu

niejawnym m.in. skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 4245 § 1 k.p.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.

jw