II CNP 49/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 49/10

POSTANOWIENIE

Dnia 22 października 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Kwaśniewski

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 października

2010 r.

skargi W. M.

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

postanowienia

Sądu

Rejonowego w K. z dnia 16 czerwca 2008 r., sygn. akt III R Nsm (…)

wydanego w sprawie z wniosku W. M.

przy uczestnictwie M. M.

o wydanie postanowienia na podstawie art. 30 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wniesiona przez W. M. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 16 czerwca 2008 r., [sygn. akt III R (…)]

pozbawiona jest jednego spośród niezbędnych, ustawowo określonych, elementów tej

skargi, a wymienionych w art. 4245 § 1 k.p.c.

Skarga pozbawiona jest mianowicie wykazania wystąpienia przesłanki określonej

w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., ponieważ skarżący ograniczył się tylko do stwierdzenia, że

apelacja została odrzucona wskutek jej nieopłacenia w następstwie odmowy zwolnienia

go od koszów sądowych, a skarga kasacyjna nie przysługuje od orzeczenia Sądu

pierwszej instancji.

Takie sformułowanie skargi nie jest równoznaczne ze spełnieniem wymogu

przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. (postanowienie z dnia 17 grudnia 2005 r.,

sygn. akt I CNP 5/05, OSNC 2006/1/17). Jego spełnienie polega na zawarciu w skardze

wyodrębnionej jurydycznie argumentacji dowodzącej w sposób wyczerpujący i

niebudzący wątpliwości, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nadal nie jest możliwe (postanowienie SN z dnia 19

stycznia 2006 r., sygn. akt II CNP 2/06, OSNC 2006/6/112; postanowienie SN z dnia 27

stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006/7-8/140).

Tymczasem skarżący sam pośrednio przyznał, że wzruszenie zaskarżonego

postanowienia było możliwe w postępowaniu apelacyjnym gdyby apelacja została

skutecznie wniesiona. Ponadto skarga nie zawiera żadnej argumentacji jurydycznej

dowodzącej tego, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie było i nadal nie jest

możliwe przy pomocy skargi o wznowienie postępowania.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 424 8

§ 1 k.p.c.