II CNP 45/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 45/11

POSTANOWIENIE

Dnia 21 grudnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Zawada

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 grudnia 2011r., skargi T. P.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w P.

z dnia 13 grudnia 2010., wydanego

w sprawie z wniosku Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w R.

przy uczestnictwie T. N. i in. ,

o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 13 grudnia 2010 r. zmienił częściowo

na skutek apelacji uczestnika, T. P., postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 22

lipca 2010 r., którym na wniosek Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w R.

stwierdzono, że wnioskodawczyni z dniem 8 stycznia 2005 r. nabyła przez

zasiedzenie własność nieruchomości o powierzchni 0,0030 ha położonej w R. przy

ul. P. 6 (działka nr 187/1). Zmiana polegała na przesunięciu daty zasiedzenia z dnia

8 stycznia 2005 r. na dzień 1 stycznia 2008 r.

W dniu 6 lipca 2011 r. T. P. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z

prawem postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 13 grudnia 2010 r. w części

oddalającej jego apelację. W uzasadnieniu skargi m.in. wskazał, że postanowienie

to jest prawomocne i nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Według art. 5192 §1 k.p.c., można żądać stwierdzenia niezgodności

z prawem

wydanego

postanowienia

co

do

w

postępowaniu

istoty

sprawy

nieprocesowym,

sądu

drugiej

prawomocnego

instancji,

kończącego

postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona

szkoda, a zmiana lub uchylenie tego postanowienia w drodze przysługujących

stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Postanowienie zaskarżone przez T. P. nie spełnia wymagania określonego w

końcowej

części

przytoczonego

przepisu.

Wbrew

stanowisku

skarżącego,

postanowienie to mogło być przez niego zaskarżone skargą kasacyjną. Zgodnie z

art. 5191 §1 k.p.c., w rozpoznawanych w postępowaniu nieprocesowym sprawach z

zakresu prawa osobowego, rzeczowego i spadkowego od wydanego przez sąd

drugiej instancji postanowienia co do istoty sprawy kończącego postępowanie w

sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego, chyba że przepis

szczególny

stanowi

inaczej.

Sprawy

o

zasiedzenie

należą

do

kategorii

rozpoznawanych w postępowaniu nieprocesowym spraw z zakresu prawa

rzeczowego (art. 609-610 k.p.c.). W odniesieniu do spraw o zasiedzenie brak

przepisów szczególnych wyłączających lub ograniczających dopuszczalność skargi

kasacyjnej. W szczególności przepisem szczególnym w stosunku do art. 5191 § 1

k.c. nie jest powołany przez skarżącego art. 398 2 § 1 k.p.c., uzależniający

dopuszczalność skargi kasacyjnej w sprawach o prawa majątkowe od wartości

przedmiotu zaskarżenia nie niższej niż pięćdziesiąt tysięcy złotych. Artykuł 398 2 § 1

k.p.c.

dotyczy

niewątpliwie

tylko

spraw

rozpoznawanych

w procesie.

W

postępowaniu nieprocesowym jego odpowiednikiem, w pewnym jednak tylko

zakresie, jest art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c.

Z tych względów skargę należało na podstawie art. 424 8 w związku z art. 13

§ 2 k.p.c. odrzucić.

md