II CNP 43/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 43/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 lutego 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 lutego 2015 r., skargi G. W.‎o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku‎Sądu Okręgowego w P. z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt IV Ca […]‎wydanego w sprawie z powództwa M. P. i B. D. P.‎przeciwko G. W.‎o wydanie nieruchomości, odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Według art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania, jeżeli jest ona oczywiście bezzasadna. Skargę uważa się za oczywiście bezzasadną, gdy z jej treści, bez głębszej analizy, wynika, że nie może być uwzględniona.Warunkiem uwzględnienia skargi nie jest jakakolwiek sprzeczność orzeczenia z prawem, lecz tylko sprzeczność wynikająca z rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania konkretnych przepisów o zasadniczym znaczeniu dla rozpoznania sprawy (por. wyroki z dnia 31 marca 2006 r., IV CNP 25/05, OSNC 2007, Nr 1, poz. 17; z dnia 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06, OSNC 2007, Nr 2, poz. 35; z dnia 4 stycznia 2007 r., V CNP 132/06, OSNC 2007, nr 11, poz. 174).

Twierdzenia skargi wniesionej przez pozwaną, zarzucającą wyrokowi Sądu Okręgowego z P. z dnia 22 stycznia 2014 r. naruszenie wyłącznie przepisów prawa procesowego (art. 227, 232, 382, 328 § 2 i 386 § 6 k.p.c.) nie zawierają argumentów, które pozwalałyby - wstępnie oceniając - zasadnie wnioskować, że objęty skargą wyrok jest dotknięty tego rodzaju sprzecznością.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy na podstawie art. 4249 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.