II CNP 41/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 41/08

POSTANOWIENIE

Dnia 12 czerwca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Helena Ciepła

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 czerwca 2008 r.,

skargi E. T.

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

postanowienia

Sądu

Okręgowego w S. z dnia 8 września 2006 r., sygn. akt I C (…) wydanego w sprawie z

powództwa E. T.

przeciwko K. K.

o zapłatę,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Skarżący E. K. wniósł sporządzoną osobiście skargę o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 8 września

2007 r., która została przedstawiona wraz z aktami sprawy Sądowi Najwyższemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Dotyczy ono także

czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym,

podejmowanych przed sądem niższej instancji. Przepisu tego jednak nie stosuje się, gdy

stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia,

prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy

stroną, jej organem lub jej przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub

radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (art. 87 § 2 k.p.c.).

Przewidziany w art. 871 § 1 k.p.c. przymus adwokacko – radcowski ma charakter

bezwzględny, co oznacza że strony w tym postępowaniu muszą być reprezentowane

przez adwokata lub radcę prawnego. Samodzielny udział strony zależy od posiadania

zdolności postulacyjnej przyznanej w § 2 art. 87 k.p.c.

Skarżący nie wykazał posiadania tej zdolności, zatem skarga, jako sporządzona z

naruszeniem art. 871 k.p.c., podlega odrzuceniu (art. 4248 § 1 k.p.c.).