Legislator Case Law & Legislation
II CNP 40/09 AI generated

II CNP 40/09 · Sąd Najwyższy

Case Number II CNP 40/09
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie

Legislator summary

AI generated

oddalającego apelację od wyroku Sadu Okręgowego w K. z dnia 30 maja 2006 r. oświadczenia woli następującej treści: J. i D.K., jako właściciele nieruchomości

Legislator headnote

AI generated

art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c, art. 243 k.p.c; II CNP 40/09 · Sąd Najwyższy: z dnia 30 maja 2006 r. oświadczenia woli następującej treści: J. i D.K., jako właściciele nieruchomości

Keywords

AI generated
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c art. 243 k.p.c

Cited Legislation

AI generated
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c
(art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).
art. 243 k.p.c
oświadczenia (por. art. 243 k.p.c.). Uprawdopodobnienie nastąpi wtedy, gdy strona

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II CNP 40/09

POSTANOWIENIE

Dnia 4 sierpnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 4 sierpnia 2009 r.

skargi J.K. i D.K.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Apelacyjnego z dnia 14 lutego 2007 r., sygn. akt [...]

wydanego w sprawie z powództwa "K." Spółki Akcyjnej

przeciwko J.K. i D.K.

o ograniczenie prawa własności,

odrzuca skargę i odstępuje od obciążenia skarżących

kosztami postępowania skargowego.

Uzasadnienie

Skarżący małżonkowie J. i D.K. wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 14 lutego 2007 r.

oddalającego apelację od wyroku Sadu Okręgowego w K. z dnia 30 maja 2006 r.

Sąd pierwszej instancji wyrokiem tym zobowiązał pozwanych do złożenia

oświadczenia woli następującej treści: J. i D.K., jako właściciele nieruchomości

położonej w A. gmina K. o pow. 5,64 ha., zezwalają powódce na jej użytkowanie

do dnia 30 czerwca 2018 r., poprzez wejście na nią i prowadzenie prac

wydobywczych polegających na wydobyciu ze złoża kopaliny węgla, za zapłatą

określonego w tym orzeczeniu wynagrodzenia.

W

skardze

zarzucili

zarówno

naruszenie

prawa

materialnego

jak

i procesowego

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu kończącego

postępowanie w sprawie (art. 4241 § 1 i 2 k.p.c.), wydanego począwszy od dnia

1 września 2004 r.

Jak

trafnie

podniesiono

w

literaturze

i

wyjaśniono

w

judykaturze

(np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05,

niepubl.) skarga przysługuje tylko wtedy, gdy przez wydanie orzeczenia stronie

została wyrządzona szkoda. Właśnie z tego względu wśród jej konstrukcyjnych

wymagań

przewidziany został obowiązek uprawdopodobnienia jej wyrządzenia

(art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Polega ono na złożeniu przez skarżącego wyraźnego

oświadczenia, że szkoda wystąpiła - ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru – oraz

uwiarygodnienie tego oświadczenia.

Skarżący w tym celu może przedstawić

zarówno dowody jak również i inne środki stanowiące ich surogaty np. pisemne

oświadczenia (por. art. 243 k.p.c.). Uprawdopodobnienie nastąpi wtedy, gdy strona

tak uzasadni swoje twierdzenie, że będzie można uznać, iż jest ono prawdziwe.

W

skardze

skarżący

nie

uprawdopodobnili

szkody

w

sposób

zasygnalizowany, a w szczególności w żaden sposób nie określili jej rozmiaru

(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2008 r., II BP 58/07,

LEX 465863, z dnia 14 kwietnia 2008, II BP 1/08, LEX 470957 i z dnia 31 stycznia

2006 r., CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141). Zaniechanie spełnienia tego

wymagania prowadzi do odrzucenia skargi a limine.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c.