II CNP 37/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 37/08

POSTANOWIENIE

Dnia 28 maja 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Hubert Wrzeszcz

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 maja 2008 r.

skargi Kopalń (…) Spółki Akcyjnej z siedzibą w B.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w P.

z dnia 26 października 2006 r., sygn. akt X Ga (…)

wydanego w sprawie z powództwa T.(...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z

siedzibą w P.

przeciwko Kopalniom (…) Spółce Akcyjnej z siedzibą w B.

o zapłatę,

odrzuca skargę i zasądza od Kopalń (…) Spółki Akcyjnej w B. na rzecz T.(...)

Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. 317 (trzysta siedemnaście) zł

kosztów postępowania.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z dnia 26 października 2006 r. oddalił apelację

pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia 9 sierpnia 2006 r.

uwzględniającego powództwo w sprawie wszczętej przez T.(…) sp. z o.o. w P.

przeciwko Kopalniom (…) SA w B. o zapłatę.

Od tego wyroku pełnomocnik pozwanego wniósł skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

ustanowiona ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks

postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z

2005 r. Nr 13, poz. 98) jest – podobnie jak skarga kasacyjna – środkiem prawnym

sformalizowanym. Wysokie wymagania formalne stawiane skardze są związane nie

tylko z jej specjalną, nadzwyczajną funkcją w systemie prawa, ale wynikają także z

potrzeby spełnienia wysokich oczekiwań profesjonalnych.

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać – obok uprawdopodobnienia wyrządzenia

szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wskazania

przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne i wniosku o

stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem – także oznaczenie orzeczenia, od

którego została wniesiona, przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienia oraz wykazanie,

że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i

nie jest możliwe.

Wymienione wymagania skargi mają charakter konstrukcyjny i powinny być

spełnione kumulatywnie. To oznacza, że skarga niespełniająca któregokolwiek z nich

jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania

braków i podlega odrzucenie bez wzywania do ich usunięcia. Każde z tych wymagań

przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c. – na co Sąd Najwyższy wielokrotnie zwracał

uwagę – ma charakter samoistny, powinno być zatem spełnione niezależnie od innych

wymagań (por. postanowienia Sąd Najwyższego: z dnia 20 lipca 2005 r., IV CMP 1/05 i

z dnia 18 stycznia III CNP 21/05 niepubl.).

W literaturze i orzecznictwie przyjmuje się, że obciążający skarżącego obowiązek

wykazania, iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych

nie było i nie jest możliwe oznacza przeprowadzenie prawniczej analizy przepisów

dotyczących środków prawnych, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub które z

innych przyczyn nie mogły odnieść skutku. Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżący

musi „wykazać” (a więc nie „wskazać”, „przytoczyć” czy „uwiarygodnić”), że wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe. Podkreśla się, że nie chodzi tylko o skargę kasacyjną czy skargę o wznowienie

postępowania, ale także o inne środki prawne pozwalające na zmianę lub uchylenie

orzeczenia,

ewentualnie

służące

pozbawieniu

lub

ograniczeniu

wykonalności

(por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 27 stycznia 2006 r., III CZP 23/05,

OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140, z dnia 21 grudnia 2006 r., III CZP 57/06 niepubl.).

Tymczasem pozwana poprzestała na stwierdzeniu, że wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, ponieważ ze

względu na niską wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie nie przysługuje skarga

kasacyjna i nie ma podstaw do wniesienia skargi o wznowienie postępowania.

Okoliczności powołane przez skarżącą nie mogą zatem być uznane za spełniające

wymaganie przewidziane w art. 4241 § 1 pkt 5 k.p.c.

Przytoczenie

podstaw

skargi

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego orzeczenia i ich uzasadnienia polega nie tylko na ogólnym wytknięciu

naruszeń prawa materialnego lub przepisów postępowania i wskazaniu przepisów, które

zostały naruszone (z podaniem numeru artykułu, paragrafu lub ustępu), ale także na

wyjaśnieniu, na czym to naruszenie polegało. Należy też pamiętać, że w wypadku

omawianej skargi wytykane w ramach podstaw naruszenia prawa muszą stanowić

przyczynę niezgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia. Nie wystarczy więc

przytoczenie samych naruszeń; konieczne jest również wykazanie normalnego związku

przyczynowego między mini a niezgodnością orzeczenia z prawem (por. postanowienie

Sąd Najwyższego z dnia 29 listopada 2006 r., II CNP 65/06, niepubl.).

Skarga pozwanego – w zakresie przytoczenia podstaw i ich uzasadnienia – nie

odpowiada przedstawionym wymaganiom. Przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 2

wymaganie zostało ograniczone w skardze do wskazania naruszonych przepisów

prawa. Przytoczenie podstawy skargi nie zawiera natomiast jej uzasadnienia

wyjaśniającego, na czym naruszenie wskazanych przepisów prawa polegało.

W judykaturze zostało też wyjaśnione, że oznaczenie zaskarżonego orzeczenia

następuje przez wskazanie sądu, który je wydał, przez podanie nazwy urzędowej,

określenie sygnatury akt, daty wydania, nazwisk stron lub ich nazwy, a także przedmioty

sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2002 r., V CZ 157/02,

Izba Cywilna Biuletyn Sądu Najwyższego 2003, nr 6, str. 48). Oznaczenie zaskarżonego

orzeczenia w skardze nie zawiera określenia przedmiotu sprawy.

Z

przedstawionych

powodów

Sąd

Najwyższy

orzekł,

jak

w

sentencji

postanowienia (art. 4248 § 1 k.p.c. oraz art. 98 w związku z art. 391, art. 39821i art. 42412

k.p.c.).