II CNP 36/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 36/11

POSTANOWIENIE

Dnia 18 listopada 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 18 listopada 2011r.,

skargi Z. W.

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w S.

z dnia 2 września 2010.,

w sprawie z wniosku Z. W.

przy uczestnictwie B. W. i I. W.

o dział spadku,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

W związku ze skargą Z. W. o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 2 września 2010 r.

należy zważyć, co następuje.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

powinna zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem,

czy jest on zaskarżony w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich

uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest

niezgodny, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez

wydanie wyroku, którego skarga dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego

wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto –

gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 k.p.c. – że występuje wyjątkowy

wypadek uzasadniający wniesienie skargi, wniosek o stwierdzenie niezgodności

wyroku z prawem.

Skarga nie spełnia wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżącego obciąża obowiązek

przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia,

których zastosowanie jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie

mogłoby odnieść skutku. Skarżący powinien wykazać, że od zaskarżonego wyroku

nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia (postanowienie SN z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I

CNP 108/08, nie publ.). Oznacza to obowiązek przeprowadzenia analizy przepisów

dotyczących środków prawnych, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub

które z innych przyczyn nie mogłyby odnieść skutku. Skarżący musi „wykazać”,

a więc

nie

„wskazać”,

„przytoczyć”

czy

„uwiarygodnić”,

że

wzruszenie

zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe. Wykazanie

w skardze

o

stwierdzenie

niezgodności

z prawem

prawomocnego orzeczenia, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe polega na ujawnieniu i przedstawieniu

tej okoliczności w sposób wyczerpujący i nie budzący wątpliwości oraz na

dowiedzeniu jej istnienia i przekonującym uzasadnieniu (postanowienie SN z dnia

27 stycznia 2006 r., sygn. akt III CNP 23/05, OSNC z 2006 r., nr 7 – 8, poz. 140).

Nie chodzi tylko o skargę kasacyjną, ale także o skargę o wznowienie

postępowania oraz o inne środki prawne pozwalające na zmianę lub uchylenie

orzeczenia, ewentualnie służące pozbawieniu lub ograniczeniu wykonalności

(zob. postanowienie SN z dnia 24 lipca 2008 r., sygn. akt I CNP 50/08, nie publ.).

Skarżący uzasadniając, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe, wykazał niedopuszczalność skargi

kasacyjnej, ale poza krótkim twierdzeniem, że brak jest ustawowej podstawy do

złożenia skargi o wznowienie postępowania z powodu nieważności postępowania

lub z powodów restytucyjnych wznowienia, ani też do wniesienia powództwa

przeciwegzekucyjnego nie przeprowadził analizy prawnej w zakresie możliwości

skorzystania z tych środków prawnych (tym bardziej mając na uwadze nowe

okoliczności faktyczne i nowe środki dowodowe powołane w rozpoznawanej

skardze).

Nie można też uznać, że została spełniona przesłanka uprawdopodobnienia

szkody wyrządzonej przez wydanie orzeczenia. Skarżący ograniczył się do

stwierdzenia, że gdyby przyznano mu w dziale spadku nieruchomość, mógłby

wstrzymać się z jej sprzedażą do czasu, gdy wartość nieruchomości wzrośnie. Nie

wykazał, ani nawet nie uprawdopodobnił istnienia związku przyczynowego

pomiędzy wydaniem orzeczenia a ewentualną szkodą. Wskazany w skardze

argument o istnieniu takiego związku nie świadczy.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art.

4248 § 1 k.p.c.

db