II CNP 32/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 32/10

POSTANOWIENIE

Dnia 8 lipca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 lipca 2010 r.,

skargi L. D.

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

postanowienia

Sądu

Rejonowego w R.

z dnia 19 marca 2009 r., sygn. akt I Ns (…)

wydanego w sprawie z wniosku L. D.

przy uczestnictwie K. D., H. F., Z. O., I. S., A. R.

o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości rolnej przez posiadacza samoistnego,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Adwokat W. B. w imieniu wnioskodawcy L. D. wniósł skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem postanowienia Sądu Rejonowego w R. z dnia 19 marca 2009 r.

[sygn. I Ns (…)]. Zarządzeniem z dnia 10 marca 2010 r., doręczonym w dniu 18 marca

2010 r. W. B. został wezwany do przedłożenia pełnomocnictwa upoważniającego do

reprezentowania skarżącego przed Sądem Najwyższym. W odpowiedzi na wezwanie

złożył pełnomocnictwo „do prowadzenia sprawy I Ns (…) we wszystkich instancjach z

prawem substytucji”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przez wniesienie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia dochodzi do wszczęcia przed Sądem Najwyższym nowej sprawy.

Pełnomocnictwo do „prowadzenia sprawy I Ns (…) we wszystkich instancjach” nie

stanowi więc umocowania do sporządzenia i wniesienia skargi przewidzianej w art. 4241

k.p.c. (por. uchwały siedmiu sędziów SN: z dnia 23 listopada 2005 r., III BZP 2/05,

OSNC 2006, nr 3, poz. 41 oraz z dnia 5 czerwca 2008 r., III CZP 142/07, OSNC 2008,

nr 11, poz. 122). Wskazać ponadto należy, że pełnomocnictwo „do prowadzenia sprawy

we wszystkich instancjach” nie obejmuje swym zakresem umocowania do działania

przed Sądem Najwyższym, bowiem Sąd ten nie orzeka w ramach kolejnej (trzeciej)

instancji. Zgodnie z art. 871 k.p.c. oraz stosowanym odpowiednio art. 89 § 1 k.p.c. rodzi

to obowiązek złożenia pełnomocnictwa, które wskazywałoby na umocowanie do

działania przed Sądem Najwyższym. Mimo wezwania obowiązek ten nie został

spełniony.

Wobec powyższego, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak

w sentencji.