II CNP 32/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 32/07

POSTANOWIENIE

Dnia 15 marca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

Prezes SN Tadeusz Ereciński

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 15 marca 2007 r.

skargi Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Szpitala

Powiatowego w G.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w S. z dnia 21 września 2004 r., sygn. akt [...]

wydanego w sprawie z powództwa Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki

Zdrowotnej Szpitala Powiatowego w G.

przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia

o zapłatę,

odrzuca skargę

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 21 września 2004 r. Sąd Okręgowy w S. oddalił

powództwo Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Szpitala

Powiatowego w G. przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia strona powodowa zarzuciła naruszenie art. 2, 7, 77 Konstytucji, art. 4a

ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania

przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych

ustaw (Dz.U. z 1995 r. Nr 1, poz. 2 ze zm.), art. 56 k.c., art. 222, 224 k.p.c.

i wnosiła o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia

sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego

wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego

orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest

możliwe. Wyjątek od wskazanej zasady przewidziano w art. 424 1 § 2 k.p.c.

W sytuacji, gdy strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych,

dopuszczalność skargi uzależniona jest od kumulatywnego spełnienia dwóch

przesłanek: istnienia wyjątkowego wypadku oraz występowania niezgodności

z

prawem

o

kwalifikowanym

charakterze,

wynikającej

z

naruszenia

podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw

człowieka i obywatela.

W przedmiotowej sprawie taki wyjątkowy wypadek nie występuje. Strona

skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła wniosek

o doręczenie wyroku Sądu Okręgowego z uzasadnieniem, lecz apelacji nie

wniosła. Nie zaskarżenie wyroku nastąpiło więc nie na skutek wyjątkowych

okoliczności

lecz

w

wyniku

świadomej

decyzji

strony

powodowej.

W postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06 (OSNC

2006, nr 6, poz. 113) stwierdzono, że nie jest rzeczą Sądu Najwyższego,

przedstawianie bliżej konkretnych okoliczności, które mogłyby przemawiać za

potraktowaniem sytuacji jako wyjątkowej w rozumieniu powyższego przepisu,

niemniej jednak można przykładowo wskazać, że istnienie takiego wyjątkowego

wypadku może wchodzić w rachubę w sytuacji, gdy strona nie skorzystała

z przysługującego jej środka zaskarżenia z powodu ciężkiej choroby, katastrofy,

klęski żywiołowej lub uzyskania błędnej informacji od pracownika sądu. Strona

skarżąca tego typu okoliczności nie wskazała.

Zgodnie

z

orzecznictwem

Sądu

Najwyższego

niewykazanie

przez

skarżącego, że zachodzi wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi

o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego, niezaskarżonego

orzeczenia sądu pierwszej instancji, powoduje odrzucenie skargi przez Sąd

Najwyższy (postanowienia z dnia 9 lutego 2006 r., IV CNP 41/05, z dnia 6 grudnia

2006 r., V CNP 142/06, z dnia 18 grudnia 2006 r., IV CNP 115/06 oraz z dnia

13 lutego 2007 r., I CNP 85/06, nie publ.).

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu (art. 4248 § 2

k.p.c.).