II CNP 30/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 30/12

POSTANOWIENIE

Dnia 6 sierpnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 6 sierpnia 2012r.,

skargi T. J., M. P., W. K.

i K. S.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego z dnia 21 października 2010r., wydanego w sprawie z

powództwa T. G.

przeciwko T. J., M. P., W. K. i K. S.

o zapłatę,

oraz sprawy z powództwa wzajemnego T. J., M. P., W. K. i K. S.

przeciwko T. G.

o zapłatę,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

W związku ze skargą pozwanych /…/ o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 21 października

2010r. należy zważyć, co następuje.

Przepis art. 4245 § 1 k.p.c. określa wymagania konstrukcyjne skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Skarga

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna

zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest

on zaskarżony w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich

uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest

niezgodny, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez

wydanie wyroku, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie

zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 k.p.c. – że

występuje

wyjątkowy

wypadek

uzasadniający

wniesienie

skargi,

wniosek

o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem.

Skarga podlega odrzuceniu z dwóch powodów.

Po pierwsze, zgodnie z przepisem art. 4244 zdanie drugie k.p.c. podstawą

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogą

być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Wynika to z charakteru

postępowania

przed

Sądem

Najwyższym

oraz

z

funkcji

tego

Sądu

ukonstytuowanego jako sąd prawa, sprawującego nadzór nad działalnością sądów

powszechnych w zakresie orzekania (art. 183 ust. 1 Konstytucji). Ocena dowodów

pozostaje zatem wyłączną domeną sądów powszechnych i nie może być

kontrolowana przez Sąd Najwyższy.

W skardze formalnie nie zostały sformułowane zarzuty dotyczące ustalenia

faktów i oceny dowodów. W istocie jednak zarzuty te są związane właśnie

z problematyką ustaleń faktycznych i korzystaniem przez Sąd z określonych

środków dowodowych. Wywody skarżących stanowią polemikę z oceną materiału

dowodowego przeprowadzoną przez Sądy orzekające w sprawie i zmierzają do

podważenia ustaleń faktycznych poczynionych przez te Sądy w odniesieniu do

ustalenia daty wygaśnięcia umowy z dnia 21 grudnia 2005r. O ile w uzasadnieniu

Sądu Rejonowego istotnie występuje brak konsekwencji w tej kwestii, to Sąd

Okręgowy wyraźnie jako datę wygaśnięcia umowy przyjął 7 września 2006 r.

Oznacza to ustalenie faktyczne determinujące okres, za który powodowi należy się

wynagrodzenie z tej umowy wynikające. Zarówno zaś określenie okresu, w jakim

strony były związane tą umową, jak i wysokości należnego za ten okres

wynagrodzenia, należą do sfery ustaleń faktycznych, a te pozostają poza kognicją

Sądu Najwyższego, nawet, jeśli w skardze przytoczono zarzut naruszenia art. 378

czy 328 § 2 w związku z art. 391 k.p.c. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie

wynika przy tym, wbrew twierdzeniom skarżącego, mylne odczytanie żądania

pozwu.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

ograniczona tylko do zarzutów dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów

jest niedopuszczalna jako nieoparta na ustawowej podstawie (por. postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4,

poz. 76; z dnia 9 maja 2005 r., V CNP 2/05, niepubl.; z dnia 28 marca 2006 r.,

V CNP 55/06, niepubl.).

Po drugie skarga nie spełnia wymagań określonych w art. 424 5 § 1 pkt 4

k.p.c.

Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie

wyroku, którego skarga dotyczy stanowi wyodrębniony i samoistny element skargi

oraz należy do wymogów konstrukcyjnych skargi o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego wyroku. Spełnienie tego wymagania polega na złożeniu

przez skarżącego oświadczenia, iż szkoda wystąpiła, wskazania jej rodzaju,

wysokości i czasu powstania oraz uprawdopodobnienia, że szkoda już powstała

i jest następstwem wydania zaskarżonego orzeczenia, a co z tym związane

powołania

lub

przedstawienia

na

tą

okoliczność

stosowanych

środków

uprawdopodobnienia uwiarygodniających jego twierdzenia w tym przedmiocie (por.

m.in.: postanowienie SN z dnia 14 grudnia 2011r., II CNP 48/11, niepubl.,

postanowienie SN z dnia 28 października 2011r., III CNP 22/11, niepubl.).

Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku,

którego skarga dotyczy, polega na przedstawieniu wyodrębnionego wywodu

przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas jej

powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem wyroku niezgodnego

z prawem. Skarżący tego obowiązku nie spełnili, ograniczając się jedynie do ogólne

stwierdzenie, że dochodzą szkody polegającej na zapłacie na rzecz powoda

zasądzonych wyrokiem kwot wynagrodzenia za miesiące styczeń – wrzesień 2007r.

wraz z odsetkami i kosztami procesu za obie instancji, co stanowiło kwotę 71 161,

12 zł. Równocześnie jednak w uzasadnieniu wskazano, że pozwani w dniu

15 listopada 2010 r. wpłacili łącznie na rzecz powoda i pełnomocnika tę kwotę,

a swoją szkodę definiują w zakresie kwoty 36 000 zł, zaś związek z wydanym

wyrokiem jest „oczywisty”. Wskazane w tym zakresie wywody skarżących pomimo

ich obszerności nie są ani precyzyjne, ani dokładne i nie pozwalają na określenie

rodzaju szkody, ani jej rozmiaru, a w konsekwencji nie realizują wymogu z art. 424 5

§ 1 pkt 4 k.p.c. Dla spełnienia tego wymogu konieczne są szczegółowe

wyjaśnienia, w szczególności pozwalające określić jednoznacznie wysokość

szkody, a

także, co

składa

się na kwotę

36 000 zł.,

bez

których

o uprawdopodobnieniu poniesienia szkody przez skarżących w ogóle mowy być nie

może. Stanowisko to zostało już wielokrotnie wyrażone w orzecznictwie Sądu

Najwyższego (por. m.in. postanowienie SN z dnia 13 listopada 2007 r., III BP 7/07,

OSNP 2009, nr 1-2, poz. 11 oraz postanowienie SN z dnia 23 października 2008 r.,

V CNP 26/09, niepubl.). Obowiązkiem Sądu Najwyższego nie jest bowiem

domyślanie się, co wchodzi w skład szkody, ani jaka ostatecznie jest jej wysokość.

Ponadto, jak się wydaje, skarżący błędnie utożsamiają szkodę, o której mowa w art.

4245 § 1pkt 4 k.p.c. również z kosztami postępowania. Przyjmuje się, że nie

stanowią szkody uzasadniającej wniesienie skargi koszty procesu, którymi strona

została obciążona, nawet wtedy, gdy zostały uiszczone, czego w skardze nie

wykazano (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2006 r., III

CNP 46/06 nie publ.).

Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art.

4248 § 1 k.p.c.