II CNP 29/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 29/12

POSTANOWIENIE

Dnia 8 sierpnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 sierpnia 2012r.,

skargi J. T. i G. A.

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 16 grudnia 2009r., wydanego

w sprawie z powództwa Miasta P. i Skarbu Państwa - Marszałka Województwa X.

przeciwko J. T. i G. A.

o ustalenie,

1. odrzuca skargę

2. oddala wniosek Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej

Skarbu Państwa o zasądzenie kosztów postępowania

wywołanego wniesieniem skargi.

Uzasadnienie

Skarga J. T. i G. A. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego z dnia 16 grudnia 2009 r. podlegała odrzuceniu z

następujących powodów.

Zgodnie z art. 4241 § 2 k.p.c., jeżeli strona nie skorzystała z przysługujących

jej środków prawnych i nie jest możliwa zmiana lub uchylenie wyroku w drodze

innych przysługujących stronie środków prawnych, można żądać stwierdzenia

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

wyroku

sądu

pierwszej

instancji

kończącego postępowanie w sprawie. Dopuszczalność skargi w takim przypadku

uzależniona jest od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: istnienia

wyjątkowego

wypadku

oraz

występowania

niezgodności

z

prawem

o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad

porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela.

Obie te okoliczności należy w skardze skonkretyzować i uprawdopodobnić, przy

czym w orzecznictwie

wskazuje się, że za wypadek wyjątkowy, o którym mowa

w art. 4241 § 2 k.p.c., można uznać - przykładowo - nieskorzystanie przez stronę

z przysługującego jej środka zaskarżenia z powodu ciężkiej choroby, katastrofy,

klęski żywiołowej lub błędnej informacji udzielonej przez pracownika sądu (por.

postanowienie SN z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/2006, OSNC 2006, nr 6, poz.

113).

Skarżące wskazały w skardze, że z wywiedzenia apelacji od zaskarżonego

wyroku zrezygnowały z uwagi na treść uchwały Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca

2004 r., III CZP 34/04 (OSNC 2005, nr 7-8, poz. 124). Subiektywne przekonanie

strony, że przysługujący jej środek zaskarżenia nie odniósłby zamierzonego skutku

nie stanowi jednak wyjątkowego wypadku, o którym mowa w art. 424 1 § 2 k.p.c.

(por. postanowienie SN z dnia 21 lutego 2007 r., I CNP 5/07, nie publ.).

W związku z nadesłanymi przez pełnomocnika skarżących prywatnymi

ekspertyzami sporządzonymi na zlecenie skarżących podnieść należy, że

ekspertyzy (opinie) takie nie mają waloru dowodu, mogą być jedynie kwalifikowane

jako

wyjaśnienie

(stanowisko)

prezentowane w sprawie przez stronę. Wniosek

o „przeprowadzenie dowodu” z takich opinii należało potraktować w kategorii

nieporozumienia

także

ze

względu

na

ustawowe

wyłączenie

możliwości

przeprowadzania dowodów przez Sąd Najwyższy (art.398 13 § 2 w zw. z art.42412

k.p.c.).

Z przytoczonych względów, na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy

orzekł jak w sentencji.

Powód Skarb Państwa – Marszałek Województwa X. zastępowany przez

Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa nie złożył odpowiedzi na skargę w

przepisanym prawem terminie (art. 3987 § 1 w zw. z art. 42412 k.p.c), nie

było

zatem podstaw do zasądzenia kosztów postępowania żądanych w piśmie z dnia 14

lutego 2012 r.