II CNP 23/17 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 23/17 POSTANOWIENIE Dnia 19 października 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marian Kocon po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 października 2017 r., skargi C.S.‎o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 26 lutego 2015 r., sygn. akt II Ca (…), II Cz (…),‎wydanego w sprawie z powództwa I.K.‎przeciwko C.S.‎o zapłatę, odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 lutego 2015 r. Sąd Okręgowy S. zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w M., w sprawie z powództwa I.K. przeciwko C.S., o zapłatę.Pełnomocnik pozwanego wniósł skargę na podstawie art. 4241 § 1 k.p.c., w której żądał stwierdzenia niezgodności z prawem tego orzeczenia.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Orzeczenie niezgodne z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c. w związku z art. 4171 k.c., to orzeczenie, które jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni i ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć. Niezgodność z prawem ma tu charakter kwalifikowany, elementarny i oczywisty.Analiza sprawy będącej przedmiotem skargi wskazuje wyraźnie, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest oczywiście bezzasadna. W świetle poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych nie sposób przyjąć, że zachodzą przesłanki z art. 4241 k.p.c.Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 4249 k.p.c.).aj