II CNP 225/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 225/07

POSTANOWIENIE

Dnia 21 lutego 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 lutego 2008 r.,

skargi W. S. i J. S.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty

w postępowaniu nakazowym Sądu Rejonowego w G.

z dnia 6 września 2000 r., sygn. akt V Ng (…),

wydanego w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej i

Mieszkaniowej Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w M.

przeciwko J. S.

o zapłatę,

odrzuca skargi.

Uzasadnienie

W. S. oraz J. S. wnieśli o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

nakazu zapłaty wydanego w dniu 6 września 2000 r. przeciwko J. S. Skargi zostały

przez nich wniesione osobiście.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, przy czym

zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem

przez Sądem Najwyższym podejmowanych przed sądem niższej instancji. Skarga

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia rozpatrywana jest

przez Sąd Najwyższy, zatem jej sporządzenie i wniesienie może nastąpić tylko za

pośrednictwem fachowego pełnomocnika. Obowiązku ustawowego nie spełniają skargi

W. S. oraz J. S. Ponadto nie jest ona uprawniona do wystąpienia ze skargą dotyczącą

orzeczenia zapadłego w stosunku do innej osoby (męża).

Już z tych przyczyn skargi podlegały odrzuceniu (art. 424 8 § 1 k.p.c.). Na

marginesie zatem jedynie można zauważyć, że dodatkowo skargi są niedopuszczalne z

uwagi na to, że dotyczą orzeczenia sądu pierwszej instancji, jak również ze względu na

datę zapadłego orzeczenia.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.