II CNP 222/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 222/07

POSTANOWIENIE

Dnia 14 lutego 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 lutego 2008 r.

skargi D. Ł.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w G. z dnia 29 czerwca 2007 r., sygn. akt V Ca (...) upr.

wydanego w sprawie z powództwa D. Ł.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Spółce Akcyjnej w W. Oddział w S.

o zapłatę,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 28 marca 2007 r. Sąd Rejonowy w G. uwzględnił powództwo D.

Ł. i zasądził na jej rzecz od pozwanego Zakładu Ubezpieczeń S.A. w W. Oddział w S.

kwotę 1.390 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 2 maja 2006 r. tytułem świadczenia

należnego z ubezpieczenia zaopatrzenia dzieci.

W wyniku apelacji pozwanego Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z 29 czerwca 2007

r. zmienił powyższy wyrok obniżając zasądzoną na rzecz powódki kwotę do 940 zł z

ustawowymi odsetkami od dnia 28 marca 2007 r., a w pozostałej części powództwo

oddalił. Powódka wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu

Okręgowego w części oddalającej jej powództwo.

Zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać:

1)

oznaczenie orzeczenia, od którego została wniesiona ze wskazaniem czy

jest ono zaskarżone w całości lub w części,

2)

przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie

3)

wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne,

4)

uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy,

5)

wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę

wniesiono stosując art. 4241 § 2 - że występuje wyjątkowy wypadek

uzasadniający wniesienie skargi,

6)

wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i w skardze muszą być wypełnione

wszystkie, każdy z nich bowiem ma charakter samodzielny. Skarga nie zawierająca

któregokolwiek z tych elementów jest odrzucana a limine, gdyż są to braki istotne,

uznawane za niepodlegające naprawie w sposób przewidziany dla usuwania braków

formalnych pism procesowych.

W art. 4245 § 1 k.p.c. wyraźnie odróżniono podstawy skargi od wskazania

przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Nie budzi więc

wątpliwości, że są to dwa niezależne od siebie elementy skargi. W postanowieniu z dnia

27 stycznia 2006 r. (III CNP 23/05, OSNC 2006/7-8/140) Sąd Najwyższy podkreślił, że

odpowiada to założeniom skargi jako instytucji prawnej ustanowionej dla umożliwienia

realizacji uprawnień wypływających z art. 4171 § 2 k.c., zagwarantowanych w art. 77 ust.

1 Konstytucji, przewidującym odpowiedzialność Skarbu Państwa za szkody wyrządzone

przez niezgodne z prawem działania przy wykonywaniu władzy publicznej. Jest zatem

konieczne aby już na etapie wnoszenia skargi jasno określone zostało z którym

przepisem skarżone orzeczenie jest niezgodne. Ponadto „wady postępowania

poprzedzającego wydanie skarżonego orzeczenia, wytykane w ramach podstaw, nie

zawsze powodują niezgodność orzeczenia z prawem (por. art. 424 4 k.p.c.), a jeśli nawet

tak się dzieje, to przepisy wskazane jako naruszone w ramach podstaw nie muszą być i często nie są - tożsame z przepisami (przepisem), z którym orzeczenie jest

niezgodne”. Akceptując przytoczone stanowisko stwierdzić należy, że skarga powódki

zawiera jedynie wskazanie podstaw skargi (zarzut naruszenia prawa materialnego – art.

art. 805, 811, i 481 k.c. przez ich niezastosowanie oraz art. 385 1 § 2 k.c. przez błędną

wykładnię i błędne zastosowanie), nie sposób natomiast znaleźć w niej jednostki

redakcyjnej zawierającej wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie

jest sprzeczne. W orzecznictwie (por. np. wyżej powołane postanowienie) przyjmuje się,

że nie stanowi spełnienia wymagania przewidzianego w art. 424 5 § 1 pkt 3 k.p.c.

odwołanie się do podstaw skargi lub ich uzasadnienia, tym bardziej zaś nie spełnia ich

potraktowanie obydwu elementów skargi jako jednego.

Skarżąca nie wykazała również w sposób należyty, że wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Z

ustabilizowanego już orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że wymaganie to jest

spełnione, gdy w skardze zamieszczony zostanie wywód, wykazujący, nie tylko, że w

sprawie nie jest dopuszczalna skarga kasacyjna, ale także, że nie ma podstaw lub

możliwości wniesienia skargi o wznowienie postępowania (tak np. postanowienie z dnia

17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006/1/17), ani innych „narzędzi procesowych”

(tytułem przykładu wskazano powództwo przeciwegzekucyjne czy specjalne środki

funkcjonujące w postępowaniu nieprocesowym), a wywód taki jest zbędny jedynie

wtedy, gdy skarżący dołączy do skargi odpisy orzeczeń dowodzących, że uruchomienie

innych środków procesowych okazało się nieskuteczne (por. cytowane wcześniej

postanowienie z 26 stycznia 2006 r.). Tymczasem skarżąca w skardze zawarła jedynie

lapidarne stwierdzenie, że zaskarżony wyrok jest prawomocny, a z uwagi na niską

wartość przedmiotu wniesienie skargi kasacyjnej było niedopuszczalne, a więc nie

wypełniła w sposób należyty wymagania stawianego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.

Z przytoczonych względów skarga powódki podlega odrzuceniu na podstawie art.

424 § 1 k.p.c.