II CNP 22/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 22/08

POSTANOWIENIE

Dnia 9 kwietnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Kwaśniewski

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 kwietnia 2008 r.

skargi Gminnej Spółdzielni „S.(...)” w K.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w K. z dnia 23 lipca 2007 r., sygn. akt VII Ca (…)

wydanego w sprawie z powództwa Gminnej Spółdzielni „S.(...)” w K.

przeciwko Skarbowi Państwa - Centralnemu Ośrodkowi Szkolenia Straży Granicznej w

K. o zapłatę

oraz z powództwa wzajemnego Skarbu Państwa - Centralnego Ośrodka Szkolenia

Straży Granicznej w K.

przeciwko Gminnej Spółdzielni „S.(...)” w K.

o zapłatę,

odrzuca skargę i zasądza od powódki (pozwanej wzajemnej) na rzecz pozwanego

(powoda wzajemnego) kwotę 600 zł (słownie: sześćset złotych) tytułem kosztów

postępowania wszczętego wniesieniem skargi.

Uzasadnienie

Powodowa Spółdzielnia (pozwana wzajemna) wniosła skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 23 lipca

2007 r., sygn. akt VII Ca (…). Skarga ta pozbawiona jest jednak niektórych spośród jej

niezbędnych elementów konstrukcyjnych, wymienionych w art. 4245 § 1 k.p.c.

Po pierwsze, strona skarżąca nie wskazała przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne, a zatem uchybiła wymogowi art. 424 5 § 1 pkt 3 k.p.c. Braku

tego nie sanuje przytoczenie w skardze jej podstaw oraz ich uzasadnienia, ponieważ

obu tych elementów skargi nie można utożsamiać. Są one przedmiotem odrębnej

regulacji w pkt 2 i 3 art. 4245 § 1 k.p.c. i wymagają odrębnego wyartykułowania także

wówczas, jeżeli argumentacja z nimi związana może się nawet częściowo pokrywać.

Po wtóre, nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c.,

ponieważ strona skarżąca w istocie ograniczyła się do gołosłownego stwierdzenia, że

wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie jest

możliwe, a wykazanie tego twierdzenia ograniczyła wyłącznie do wskazania przyczyny

niemożliwości wniesienia skargi kasacyjnej.

Takie

sformułowanie

nie

jest

równoznaczne

ze

spełnieniem

wymogu

przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. (postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r.

I CNP 5/05, OSNC 2006 r., Nr 1, poz. 17). Jak trafnie podniosła strona pozwana w

odpowiedzi na skargę, spełnienie tego wymogu polega na zamieszczeniu w skardze

wyodrębnionej jurydycznie argumentacji dowodzącej w sposób wyczerpujący i

niebudzący wątpliwości, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych (np. skargi o wznowienie postępowania) nie było i nie jest możliwe

(postanowienie SN z dnia 19 stycznia 2006 r., II CNP 2/06, OSNC 2006 r., Nr 6, poz.

112; postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006 r., Nr 7-8,

poz. 140).

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 424 8

§ 1 k.p.c.

O kosztach postępowania wszczętego wniesieniem skargi orzeczono na

podstawie art. 98 § 1 i art. 99 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 4 i § 12 ust. 4 pkt 5

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za

czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy

prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.

1349 ze zm.).