II CNP 2/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 2/10

POSTANOWIENIE

Dnia 27 kwietnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 27 kwietnia 2010 r.

skargi Jana Z.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Apelacyjnego z dnia 7 listopada 2007 r.,

wydanego w sprawie z powództwa Jana Z.

przeciwko Skarbowi Państwa Komendzie Miejskiej Policji w Ł.

o zapłatę,

1)

odrzuca skargę i nie obciąża skarżącego Jana Z.

kosztami postępowania

2)

oddala wniosek pełnomocnika skarżącego o przyznanie

kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 17 października 2006 r. zasądził od

pozwanego Skarbu Państwa reprezentowanego przez Komendę Miejską Policji

w Ł. na rzecz powoda Jana Z. kwotę 5.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od

dnia 11 lipca 2006 r., w pozostałym zakresie powództwo oddalił. Tenże Sąd

postanowieniem z dnia 9 listopada 2006 r. odrzucił apelację powoda od

powyższego wyroku, następnie postanowieniem z dnia 27 lutego 2007 r. oddalił

wniosek

powoda

o

przywrócenia

terminu

do

złożenia

apelacji,

z

kolei

postanowieniem z dnia 1 marca 2007 r. odrzucił ponownie wniesioną przez powoda

apelację od wyroku z 17 października 2006 r. Sąd Okręgowy w Ł. postanowieniem

z dnia 26 marca 2007 r. odrzucił również zażalenie powoda na postanowienie tegoż

Sądu z dnia 27 lutego 2007 r. oddalające wniosek powoda o przywrócenie terminu,

zaś Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie powoda na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 9 listopada 2006 r.

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 7 listopada 2007 r. oddalił apelację strony

pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w łodzi z dnia 17 października 2006 r.

Powód wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 7 listopada 2007 r. wskazując, że orzeczenie to

jest niezgodne z art. 41 ust. 1 oraz art. 41 ust. 5 Konstytucji RP, art. 5 ust. 5

Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia

4 listopada 1950 r., art. 9 ust. 5 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich

i Politycznych, art. 23 i art. 24, art. 448, art. 481 k.c. jak również z art. 78

Konstytucji RP.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

jest specjalnym procesowym środkiem prawnym mającym na celu badanie

legalności jurysdykcyjnej działalności sądów powszechnych, przez kontrolę

zgodności z prawem prawomocnych orzeczeń.

Postępowanie

ze

skargi

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego orzeczenia toczy się przed Sądem Najwyższym i objęte jest

przymusem adwokacko-radcowskim (art. 871 k.p.c.) Z uwagi na szczególny

charakter i rolę tego środka prawnego jak również ze względu na udział

w postępowaniu profesjonalnych pełnomocników ustawodawca zdecydował się na

podwyższenie – podobnie jak w przypadku skargi kasacyjnej – wymagań

formalnych jakie środek ten winien spełniać.

Zgodnie z art. 4255 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego

jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części,

przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa,

z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia

szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy,

wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując

art. 4241 § 2 k.p.c. – że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie

skargi, oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Wymienione wymagania skargi mają charakter konstrukcyjny i powinny być

spełnione kumulatywnie. To oznacza, że skarga niespełniająca któregokolwiek

z nich jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym

dla usuwania braków i podlega odrzuceniu, bez wzywania do ich usunięcia

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z 12 czerwca 2006 r., I CNP 21/06,

niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z 27 lipca 2006 r., III CNP 34/06,

niepubl., postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2007 r. I CNP 76/06,

niepubl ).

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

podlega odrzuceniu również z innych przyczyn. Przede wszystkim skarga powinna

zostać wniesiona od istniejącego orzeczenia, powinna być dopuszczalna z mocy

ustawy, zostać wniesiona przez podmiot do tego legitymowany, oraz mający interes

prawny w zaskarżeniu. Jeżeli chodzi o tę ostatnią przesłankę to powszechnie

przyjmuje się, że interes prawny w zaskarżeniu wynika nie tylko z niekorzystnej dla

skarżącego różnicy pomiędzy jego żądaniem a sentencją orzeczenia, lecz istnieje

zawsze, gdy orzeczenie nie daje skarżącemu wszystkich korzyści prawnych, jakich

mógłby oczekiwać, gdyby było ono prawidłowe, gdy po stronie skarżącego ma

miejsce utrata jakiejkolwiek korzyści prawnej. Brak interesu prawnego skutkuje

odrzuceniem niedopuszczalnego z tej przyczyny środka prawnego (zob. np.

orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia: 13 marca 1936, C III 1030/35 (OSN 1937,

z 11, poz. 11); 25 marca 1949 r. WaC 302/48 (OSN 1950, nr 1, poz. 5); 11 sierpnia

1950 r., Ł.C. 990/50 (PiP 1951, nr2, S. 360); postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 8 kwietnia 1997 r., I CKN 57/97 (OSNC 1997, nr 11, poz. 166); wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 20 listopada 2003 r., III CKN 606/00, (niepubl.); postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2004 r., I CK 62/05 (niepubl.) oraz z dnia

28 kwietnia 2004 r., I CK 106/04, (niepubl.).

Powód wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku sądu

drugiej instancji, którym tenże sąd w całości oddalił apelację strony pozwanej.

Orzeczenie to jest niewątpliwie korzystne dla powoda, który w tej sytuacji nie ma

interesu prawnego w jego zaskarżeniu. Wprawdzie skarżący w treści skargi stawia

zarzuty, które dotyczą wadliwości również innych orzeczeń, które zapadły

w prawomocnie zakończonym postępowaniu przeciwko Skarbowi Państwa, to

jednak w sposób wyraźny wskazuje, że zaskarżeniu podlega wyrok Sądu

Apelacyjnego z dnia 7 listopada 2007 r. a nadto wskazuje ten wyrok we wniosku o

stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Skarga powoda podlega odrzuceniu również z tej przyczyny, że powód nie

wykazał, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe. Obowiązkiem powoda było przeprowadzenie

wywodu, z którego wynikałoby, że nie jest dopuszczalna skarga kasacyjna lub

skarga o wznowienie postępowania albo, że wymienione środki prawne z innych

względów nie mogłyby odnieść skutku. Powód ograniczył się w tym zakresie do

ogólnikowego

stwierdzenia,

że:

„nie

jest

możliwa

zmiana

lub

uchylenie

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych; ani podstawy

„nieważnościowe”, ani właściwe podstawy restytucyjne nie zachodzą”.

Niniejsza skarga pozbawiona jest również wywodu zmierzającego do

uprawdopodobnienia

wyrządzenia

szkody,

spowodowanej

przez

wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c.

odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem oraz oddalił

wniosek pełnomocnika skarżącego o zasądzenie kosztów pomocy prawnej

udzielonej z urzędu.