II CNP 19/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 19/11

POSTANOWIENIE

Dnia 14 września 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Zawistowski

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 14 września 2011 r.

skargi wierzyciela Ł. W.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego z dnia 1 marca 2011 r. wydanego w sprawie z wniosku

wierzyciela Ł. W.

przy uczestnictwie dłużnika I. W.

o egzekucję świadczenia niepieniężnego,

odrzuca skargę

Uzasadnienie

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

powinna odpowiadać ogólnym wymogom pisma procesowego oraz szczególnym

wymogom przewidzianym dla tego środka prawnego w art. 424 5 § 1 k.p.c.

Art. 4245 § 1 k.p.c. określa wymogi stawiane skardze o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia o charakterze konstrukcyjnym,

niezbędne do uznania wniesionego środka za skargę o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia w rozumieniu art. 4242 § 1 k.p.c. Niespełnienie

przez skargę któregokolwiek z wymogów określonych w art. 4245 § 1 k.p.c. skutkuje jej

odrzuceniem przez Sąd Najwyższy (art. 4248 § 1 k.p.c.). Należy do nich między innymi

wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne oraz

uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia,

którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia

w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Skarżący Ł. W. w skardze na postanowienie Sądu Okręgowego ograniczył

się do stwierdzenia, że nie zachodzą podstawy nieważnościowe, ani właściwe

podstawy restytucyjne a szkoda jest związana z obciążeniem go kosztami

postępowania. Nie stanowi to spełnienia wymogów określonych w art. 424 5 § 1 pkt

4 i 5 k.p.c. W orzecznictwie Sądu Najwyższego zostało utrwalone stanowisko, że

samo wskazanie przez skarżącego, iż od zaskarżonego orzeczenia nie

przysługiwała skarga kasacyjna lub skarga o wznowienie postępowania nie

odpowiada

wymogowi

przedstawienia

pozwalającego

uznać,

że

zaskarżonego

orzeczenia

skarżący

przy

odpowiedniego

wykazał

pomocy

wywodu

prawnego

brak możliwości

wzruszenia

dostępnych

środków

prawnych.

Niewystarczające jest samo stwierdzenie o braku możliwości wzruszenia

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych, nie poparte

stosowną

argumentacją

i

przytoczeniem

właściwych

przepisów

prawa.

Podobnie obowiązek uprawdopodobnienia szkody spowodowanej przez wydanie

orzeczenia niezgodnego z prawem nie może ograniczać się do wskazania

potencjalnego źródła szkody. W judykaturze prezentowane jest przy tym

stanowisko, że koszty postępowania nie mogą stanowić szkody spowodowanej

przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy.

Natomiast obowiązek wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne jest wymogiem odrębnym od powinności przytoczenia

w skardze jej podstaw oraz ich uzasadnienia. Wskazanie zatem przez skarżącego

przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które zostały

naruszone przez sąd, w ramach przytoczenia podstawy skargi, nie spełnia zatem

jednocześnie wymogu określonego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.

Skarga wniesiona w odniesieniu do postanowienia Sądu Okręgowego z dnia

1 marca 20011 r. powyższego wymogu nie spełnia.

Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1

k.p.c.