II CNP 17/20 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 17/20 POSTANOWIENIE Dnia 24 lutego 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kamil Zaradkiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 lutego 2021 r.‎skargi P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej w B.o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Ł.‎z dnia 19 września 2019 r., sygn. akt XIII Ga (…)wydanego w sprawie z powództwa P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej w B.‎przeciwko T. F.‎o zapłatę, odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 19 września 2019 r. Sąd Okręgowy w Ł. oddalił apelację P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej w B. od wyroku Sądu Rejonowego w K. z 20 lutego 2019 r. Powódka wniosła 26 maja 2020 r. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Ł., zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 794 § 1 k.c., art. 774 k.c., art. 65 § 1 i 2 k.c., art. 471 k.c., 498 k.c., art. 1, art. 30 ust. 3 i art. 17 ust. 1 Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) sporządzonej w Genewie 19 maja 1956 r. (Dz.

U. z 1962 r., Nr 49, poz. 238), a także przepisów postępowania, tj. art. 387 § 21 k.p.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W dotychczasowym orzecznictwie Sądu Najwyższego trafnie przyjmuje się, iż niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. w zw. z art. 4171 § 2 k.c. jest wyłącznie orzeczenie, którego nieprawidłowość uznać należy za rażącą, mającą charakter kwalifikowany, elementarny i oczywisty (zob. w szczególności postanowienia Sądu Najwyższego z: 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt V CNP 50/17, niepublikowane, 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt IV CNP 53/17, niepublikowane).

W rozumieniu powyższych przepisów orzeczenie niezgodne z prawem powinno być sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć bądź wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z 31 marca 2006 r., sygn. akt IV CNP 25/05, OSNC 2007, z. 1, poz. 17; 7 lipca 2006 r., sygn. akt I CNP 33/06, OSNC 2007, z. 2, poz. 35; z 3 czerwca 2009 r., sygn. akt IV CNP 18/09, niepublikowane; postanowienie Sądu Najwyższego z 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt V CNP 50/17, niepublikowane).

Podstawą uwzględnienia skargi jest stwierdzona wadliwość orzeczenia, która ma charakter zasadniczy i ewidentny. Bezprawność judykacyjną w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c., należy rozumieć w sposób autonomiczny i wąski, z uwzględnieniem specyfiki sądowego stosowania prawa, istoty władzy sądowniczej i niezawisłości sędziowskiej (zob. wyroki Sądu Najwyższego z: 17 maja 2006 r., sygn. akt I CNP 14/06, niepublikowane; 28 marca 2007 r., sygn. akt II CNP 124/06, niepublikowane; 3 czerwca 2009 r., sygn. akt IV CNP 116/08, niepublikowane; 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt V CNP 50/17, niepublikowane).

Oczywiście bezzasadna jest skarga, której zarzuty nie wskazują na opisane wyżej, kwalifikowane naruszenie prawa.W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wykazała kwalifikowanej, rażącej i oczywistej niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego w Ł. Wywód skargi opiera się na odwołaniu do ustaleń faktycznych sprawy i stanowi wielowątkową polemikę z wyrażonym w uzasadnieniu wyroku stanowiskiem Sądu ad quem. Tymczasem skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie stanowi zwyczajnego środka zaskarżenia w postępowaniu cywilnym.

Na skarżącym spoczywa każdorazowo ciężar wykazania i przedstawienia wywodu na poparcie tezy o istnieniu kwalifikowanej, rażącej i oczywistej niezgodności z prawem kwestionowanego orzeczenia. Twierdzenia skarżącej zarzucające skarżonemu wyrokowi niezgodność z prawem nie zawierają argumentów, które należy uznać za przemawiające za uznaniem, iż wyrok ten jest dotknięty kwalifikowaną sprzecznością z prawem w przedstawionym wyżej znaczeniu.Należy ponadto zaznaczyć, iż w świetle dotychczasowego orzecznictwa Sądu Najwyższego niezgodność z prawem prawomocnego orzeczenia oznacza jego niezgodność z prawem przedmiotowym, czyli przepisem prawa pozytywnego, z którym koliduje zawarte w orzeczeniu rozstrzygnięcie co do istoty sprawy.

Tylko w szczególnie wyjątkowych wypadkach naruszenie przepisu prawa procesowego może uzasadniać niezgodność orzeczenia z prawem w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z: 9 grudnia 2014 r., sygn. akt III CNP 36/13, niepublikowane, 17 czerwca 2015 r., sygn. akt III CNP 4/15, niepublikowane, 8 grudnia 2015 r., sygn. akt III CNP 23/15, niepublikowane).Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku jest uzasadniona tylko wówczas, gdy naruszenie przepisów prawa jest wyraźne i rażące, czyli sąd zastosował niewłaściwy przepis lub dokonał takiej wykładni przepisu prawa, która jest niedopuszczalna w świetle ustalonej i przyjmowanej zgodnie w orzecznictwie jego wykładni.

Skarga dotyczy wyroku prawomocnego i nie może być środkiem do zwalczania ustaleń faktycznych i oceny dowodów, których dokonał sąd wydający wyrok (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 24 lutego 2017 r., sygn. akt IV CNP 27/16, niepublikowane). Uzasadnienie skargi nie może odwoływać się zatem do polemiki z ustaleniami sądu, który wydał kwestionowane orzeczenie, tezy o naruszeniu przez sąd zasad logicznego rozumowania, a tym bardziej polegać na odmiennej ocenie okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy. Niezależnie od trafności ewentualnych zarzutów formułowanych w skardze niewykazanie sprzeczności kwalifikowanej w powyższym rozumieniu nie może skutkować przyjęciem skargi.Nie stanowi wykazania powyższych okoliczności przemawiających za przyjęciem skargi do rozpoznania teza o ich występowaniu oraz odwołanie się i prezentacja przepisów (postanowień) aktu normatywnego, który w ocenie Skarżącej powinien mieć zastosowanie wraz z powołaniem poglądów wyrażanych w piśmiennictwie i doktrynie na ich temat.

Wywód uzasadnienia powinien w sposób jasny i precyzyjny określać przesłanki bezprawia judykacyjnego oraz uprawdopodabniać wystąpienie szkody. W ostatnim przypadku nie wystarczy wskazanie świadczenia, które w ocenie skarżącego zostało przyznane drugiej stronie albo którego skarżący nie uzyskał wskutek oddalenia powództwa (apelacji) w oznaczonym zakresie oraz jego wysokości.Niejasność wywodu zawartego w motywach skargi powodują, iż to Sąd Najwyższy zostałby obarczony ciężarem ustaleń w powyższym zakresie i próbą dekodowania motywów, to zaś jest niedopuszczalne, bowiem nie jest rolą Sądu wyręczanie skarżącego, który obowiązany jest przy sporządzeniu skargi zachować odpowiedni poziomu profesjonalizmu.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4249 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. ke