II CNP 16/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 16/16 POSTANOWIENIE Dnia 28 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 października 2016 r. skargi Ż.Spółdzielni Mieszkaniowej w Ż.‎o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku‎Sądu Okręgowego w P. z dnia 29 czerwca 2015 r., sygn. akt IV Ca …/14‎wydanego w sprawie z powództwa Ż. Spółdzielni Mieszkaniowej w Ż.‎przeciwko W. Ł., P. Ł. i B. Ł.‎o zapłatę, 1) odrzuca skargę;

2) przyznaje ze Skarbu Państwa Sądu Okręgowego w P. adw. J. S. wynagrodzenie w kwocie 450,- (czterysta pięćdziesiąt) złotych podwyższone o stawkę podatku VAT, tytułem udzielonej pozwanemu W. Ł. nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w postępowaniu o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

UZASADNIENIE

Skarżąca powodowa Spółdzielnia Mieszkaniowa zaskarżyła w części prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w P. z dnia 29 czerwca 2015 r. sygn. akt IV Ca …/14 oddalający jej apelację i domagała się stwierdzenia jego niezgodności z prawem.Skargę powódka oparła na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 4 ust. 1, art. 4 ust. 41 pkt 1 i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych oraz art. 5 k.c., jak również przepisów postępowania tj. art. 213 § 2, 316 § 1 w zw. z 382, 322 § 1 i 386 § 4 k.p.c. i wskazała, że zaskarżone orzeczenie jest niezgodne z tymi przepisami, czego konsekwencją jest wyrządzenie szkody w kwocie 3248,42 zł powstałej wskutek przerzucenia na powódkę obowiązku pokrycia części opłat eksploatacyjnych, które powinni zapłacić pozwani.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarżąca nie wskazuje przepisu prawa, na podstawie którego domaga się stwierdzenia niezgodności zaskarżonego wyroku z prawem i jedynie z uzasadnienia skargi można się domyślać, że żądanie oparła na art. 4241 § 1 k.p.c. Poza wykazaniem przesłanek dopuszczalności skargi określonych w tym przepisie, skarżący jest zobowiązany do wykazania wymogów określonych w art. 4245 § 1 k.p.c. Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego została wniesiona ze wskazaniem w jakiej części zostało zaskarżone, przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym orzeczenie to jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Zachowanie powyższych wymagań konstrukcyjnych skargi podlega badaniu przez Sąd Najwyższy przy wniesieniu skargi, uchybienie tym wymaganiom nie podlega sanowaniu, zaś brak któregokolwiek z elementów skutkuje odrzuceniem skargi a limine (art. 4248 § 1 k.p.c.). Sąd Najwyższy wyjaśnił, że wymagania te powinny być spełnione w sposób kumulatywny, a nadto iż każde z nich ma charakter samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od innych (postanowienia z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, z dnia 7 sierpnia 2012 r., III CNP 14/12, nie publ.).

Brak podstaw do przyjęcia, że zostało spełnione wymaganie określone w art. 4245 § 1 pkt 1 k.p.c., który nakłada na skarżącego obowiązek - poza oznaczeniem wyroku, od którego skarga jest wniesiona - wskazania, czy wyrok ten jest zaskarżony w całości lub w części. Skarżąca wskazała „zaskarżam w części wyrok Sądu Okręgowego w P. …….., oddalający apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Ż. …….zasądzającego na rzecz powódki Ż. Spółdzielni Mieszkaniowej solidarnie od W. Ł., B. Ł., P. Ł. kwotę 2478 zł 11 gr z ustawowymi odsetkami od dnia 17 stycznia 2013 r.”.

Takie wskazanie przedmiotu zaskarżenia nie określa, która część wyroku została objęta skargą. Wyrok Sądu Okręgowego składa się z czterech punktów, zaś opis zaskarżenia nie odnosi się do treści wyroku i nie pozwala na ustalenie zakresu skargi. Zważywszy, że apelacja powódki została częściowo odrzucona a oddalona częściowo w zakresie, w jakim dotyczyła wymagalności roszczenia i odsetek ustawowych, wskazanie, że skargą o niezgodność prawomocnego orzeczenia z prawem powódka zaskarża w części wyrok oddalający apelację, może wskazywać na zaskarżenie wyroku w punkcie drugim, w którym została częściowo oddalona.

Pozostaje to jednak w sprzeczności z wywodami skarżącej i argumentami przytoczonymi w celu uprawdopodobnienia szkody. Stwierdzenie, że wyrok został zaskarżony w części wyłącza możliwość przyjęcia, że zaskarżeniem został objęty w całości. Określenie zakresu zaskarżenia pozostaje w kompetencji skarżącego i nie jest rzeczą Sądu Najwyższego poszukiwanie w innych częściach skargi dotyczących jej podstaw argumentów przemawiających za ustaleniem zakresu zaskarżenia.Nie ma także podstaw do przyjęcia, że zostało spełnione wymaganie określone w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., który nakłada na skarżącego obowiązek uprawdopodobnienia szkody, wyrządzonej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy.

Niezbędne jest bowiem dokonanie wyodrębnionego wywodu i uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody ze wskazaniem, że już nastąpiła oraz określeniem czasu jej wystąpienia, zakresu, rozmiaru oraz wykazaniem istnienia związku przyczynowego pomiędzy szkodą a zaskarżonym wyrokiem. Wymogu tego nie spełnia wskazanie przez powoda, że szkoda polega na przerzuceniu na skarżącego obowiązku pokrycia opłat eksploatacyjnych bez uprawdopodobnienia, że szkoda już nastąpiła.Brak spełnienia w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. powoduje odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej (art. 4248 § 1 k.p.c.), wobec czego orzeczono jak w sentencji, o kosztach rozstrzygając zgodnie z art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 i 39821 k.p.c. oraz § 2 ust. 3, 19 ust. 1, § 6 pkt 3 i § 12 ust. 5 pkt 2 w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (j.t.

Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.). jw kc