II CNP 140/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 140/08

POSTANOWIENIE

Dnia 20 marca 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 20 marca 2009 r.

skargi "L." - Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w P.

z dnia 14 lutego 2006 r., sygn. akt [...]

wydanego w sprawie z powództwa D.S.

przeciwko "L." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością

o zapłatę,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 14 lutego 2006 r. Sąd Okręgowy w P. oddalił apelację

pozwanej L. spółka z o.o. od wyroku Sądu Rejonowego w P., w sprawie z

powództwa D.S., o zapłatę.

Pozwana wniosła skargę na podstawie art. 424 1 § 1 k.p.c., w której żądała

stwierdzenia niezgodności z prawem tego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego

została wniesiona, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez

wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wniosek o stwierdzenie niezgodności

orzeczenia z prawem, przytoczenie podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie

przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne oraz wykazanie że

wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było

i nie jest możliwe.

Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione

w sposób kumulatywny, a zatem skarga niespełniająca któregokolwiek z nich

dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla

usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.

Tymczasem w skardze pozwanej brak uprawdopodobnienia wyrządzenia

szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia (art. 424 5 § 1 pkt 4).

Źródłem szkody nie może być nieuwzględnienie zarzutu potrącenia, skoro nie

wyklucza to możliwości dochodzenia należności w innym postępowaniu.

Z tych względów, stwierdziwszy że skarga pozwanej nie spełnia wymagań

określonych w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.