II CNP 136/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 136/08

POSTANOWIENIE

Dnia 24 lutego 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 lutego 2009 r.,

skargi "Z."

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Ł.

z dnia 24 kwietnia 2008 r., sygn. akt [...],

wydanego w sprawie z powództwa M.S.

przeciwko "Z."

o zapłatę,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2008 r. Sąd Okręgowy w Ł. oddalił apelację

pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 24 stycznia 2008 r.

Pełnomocnik pozwanej wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego.

Podstawową

funkcją

skargi

przewidzianej

w

art.

424 1

k.p.c.

jest

doprowadzenie do stwierdzenia przez Sąd Najwyższy wystąpienia jednej

z materialnoprawnych przesłanek roszczenia o naprawienie szkody wyrządzonej

jurysdykcyjną

działalnością

sądów

powszechnych

w

postaci

niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 417 § 2 k.c.). Między postępowaniem

unormowanym w art. 4241 i nast. k.p.c. i postępowaniem z powództwa przeciwko

Skarbowi Państwa o odszkodowanie zachodzi ścisły związek, gdyż orzeczenie

Sądu Najwyższego uwzględniające skargę stanowi prejudykat w późniejszym

procesie odszkodowawczym.

Z uwagi na szczególny charakter i rolę tego środka prawnego ustawodawca

przewidział - podobnie jak w przypadku skargi kasacyjnej - szczególne wymagania

konstrukcyjne, jakie środek ten winien spełniać.

Zgodnie z art. 4245 § 1 skarga powinna zawierać:

1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy

jest ono zaskarżone w całości lub w części,

2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie,

3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne,

4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy,

5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę

wniesiono stosując art. 4241 § 2 - że występuje wyjątkowy wypadek

uzasadniający wniesienie skargi,

6) wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Skarga pozwanej nie spełnia wymogu konstrukcyjnego określonego w pkt 5

przytoczonego wyżej przepisu.

Spełnienie wymagania, o którym mowa, polega na przeprowadzeniu

prawniczej analizy przepisów dotyczących - wchodzących w rachubę - środków

prawnych, których zastosowanie byłoby w konkretnym przypadku niedopuszczalne

lub które z innych przyczyn nie mogłyby odnieść skutku. Do tych środków należy

zaliczyć, oprócz skargi kasacyjnej, także skargę o wznowienie postępowania oraz

powództwo opozycyjne. Nadto, ustawodawca wymaga „wykazania", a nie jedynie

wskazania, przytoczenia czy uwiarygodnienia spełnienia wymienionej przesłanki.

Podkreślenia wymaga, że skarżący musi przeprowadzić stosowny wywód

jurydyczny w celu dowiedzenia niemożności wzruszenia orzeczenia w drodze

innych środków prawnych. Wywód taki byłby zbędny jedynie wówczas, gdyby

skarżący dołączył do skargi odpisy prawomocnych orzeczeń wskazujących, że

zastosowanie innych środków prawnych okazało się nieskuteczne (np. odpis

postanowienia o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania).

Skarżący poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że zmiana lub uchylenie

zaskarżonego prawomocnego orzeczenia w drodze przysługujących środków

prawnych nie była i nie jest możliwa, i że nie można skorzystać ze skargi kasacyjnej

oraz ze skargi o wznowienie. Nie przedstawił natomiast jakiejkolwiek jurydycznej

argumentacji pozwalającej uznać, że „wykazał" prawdziwość swej tezy.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

dotknięta brakiem któregokolwiek z konstrukcyjnych elementów wymienionych

w art. 4245 § 1 k.p.c. podlega odrzuceniu a limine, jako że brak taki jest

nieusuwalny.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c. orzekł, jak

w sentencji.