II CNP 132/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 132/08

POSTANOWIENIE

Dnia 19 lutego 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 19 lutego 2009 r.,

skargi "B" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Ł.

z dnia 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt [...], wydanego

w sprawie z powództwa "B" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

przeciwko "A." Spółce Akcyjnej

o zapłatę 44.692,80zł,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2008 r. Sąd Okręgowy w Ł. zmienił zaskarżony

przez obie strony wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 20 kwietnia 2007 r. w ten

sposób, że oddalił powództwo i apelację strony powodowej.

Pełnomocnik powódki wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego.

Podstawową

funkcją

skargi

przewidzianej

w

art.

424 1

k.p.c.

jest

doprowadzenie do stwierdzenia przez Sąd Najwyższy wystąpienia jednej

z materialnoprawnych przesłanek roszczenia o naprawienie szkody wyrządzonej

jurysdykcyjną

działalnością

sądów

powszechnych

w

postaci

niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 4171 § 2 k.c.). Między postępowaniem

unormowanym w art. 4241 i nast. k.p.c. i postępowaniem z powództwa przeciwko

Skarbowi Państwa o odszkodowanie zachodzi ścisły związek, gdyż orzeczenie

Sądu Najwyższego uwzględniające skargę stanowi prejudykat w późniejszym

procesie odszkodowawczym.

Zgodnie z art. 4245 § 1 skarga powinna zawierać:

1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy

jest ono zaskarżone w całości lub w części,

2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie,

3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne,

4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy,

5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę

wniesiono stosując art. 4241 § 2 - że występuje wyjątkowy wypadek

uzasadniający wniesienie skargi,

6) wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Ponadto skarga powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla

pisma procesowego. Do skargi - oprócz jej odpisów dla doręczenia ich

uczestniczącym w sprawie osobom - dołącza się dwa odpisy przeznaczone do akt

Sądu Najwyższego (§ 2).

Przedmiotowa skarga nie spełnia wymagania konstrukcyjnego określonego

w pkt 5 przytoczonego przepisu. Skarżąca nie wykazała bowiem we właściwy

sposób, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe. Ograniczyła się jedynie do stwierdzenia, że od

zaskarżonego wyroku - z uwagi na wartość przedmiotu sporu (44 692,80 zł) - nie

przysługuje skarga kasacyjna.

Należy podkreślić, że spełnienie wymagania, o którym mowa, polega na

przeprowadzeniu prawniczej analizy przepisów dotyczących - wchodzących

w rachubę - środków prawnych, których zastosowanie byłoby w konkretnym

przypadku niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogłyby odnieść

skutku. Do tych środków należy zaliczyć oprócz skargi kasacyjnej także skargę

o wznowienie postępowania. Nadto ustawodawca wymaga „wykazania", a nie

jedynie wskazania, przytoczenia czy uwiarygodnienia. Skarżący musi zatem

przeprowadzić stosowny wywód jurydyczny w celu dowiedzenia niemożności

wzruszenia orzeczenia w drodze innych środków prawnych. Wywód taki byłby

zbędny jedynie wówczas, gdyby skarżący dołączył do skargi odpisy prawomocnych

orzeczeń wskazujących, że zastosowanie innych środków prawnych okazało się

nieskuteczne (np. odpis postanowienia o odrzuceniu skargi o wznowienie

postępowania).

Zgodnie z art. 4248 § 1 Sąd Najwyższy odrzuca na posiedzeniu niejawnym

skargę, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez sąd niższej instancji, skargę wniesioną

po upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 424 5 § 1,

jak również skargę z innych przyczyn niedopuszczalną.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c. orzekł, jak

w sentencji.