II CNP 131/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 131/08

POSTANOWIENIE

Dnia 19 lutego 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 19 lutego 2009 r.,

skargi J.J. o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S.

z dnia 18 stycznia 2007 r., sygn. akt [...],

wydanego w sprawie z powództwa J.J.

przeciwko Gminie Ś. - Zakładowi Gospodarki

Mieszkaniowej

o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu,

odrzuca skargę i nie obciąża powódki kosztami postępowania

wywołanego skargą.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2007 r. Sąd Okręgowy w S. zmienił zaskarżony

przez stronę pozwaną wyrok Sądu Rejonowego w Ś. z dnia 29 września 2006 r. w

ten sposób, że oddalił powództwo powódki J.J. o ustalenie wstąpienia w stosunek

najmu.

Powódka

wniosła

skargę

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego.

Podstawową funkcją skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia jest doprowadzenie do stwierdzenia przez Sąd

Najwyższy wystąpienia jednej z materialnoprawnych przesłanek roszczenia

o

naprawienie

szkody

wyrządzonej

jurysdykcyjną

działalnością

sądów

powszechnych (art. 4171 § 2 k.c.). Między postępowaniem unormowanym w art.

4241 i nast. k.p.c. a postępowaniem z powództwa przeciwko Skarbowi Państwa

o odszkodowanie zachodzi ścisły związek, gdyż orzeczenie Sądu Najwyższego

uwzględniające

skargę

stanowi

prejudykat

w

późniejszym

procesie

odszkodowawczym.

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać wskazanie przepisu

prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Wymaganie to stanowi

samodzielny element konstrukcyjny skargi, odrębny od przewidzianego w pkt 2 art.

4245 § 1 k.p.c. wymagania przytoczenia jej podstaw oraz ich uzasadnienia.

Powołanie w skardze - w ramach jej podstaw - przepisów naruszonych przy

wydaniu zaskarżonego orzeczenia nie oznacza zatem spełnienia obowiązku

wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne

(zob. postanowienie Sadu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05,

niepubl.).

Skarga

wniesiona

przez

powódkę

nie

uwzględnia

powyższego

rozróżnienia. Nie zawiera bowiem wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne; przytacza jedynie podstawy skargi, a w jej ramach

przepisy, które - w ocenie skarżącej - Sąd Okręgowy naruszył.

Skarżący nie uprawdopodabniła też wyrządzenia szkody wywołanej

wydaniem orzeczenia. Ograniczyła się tylko do stwierdzenia, z jakiego zdarzenia

prawnego wyniknąć miała szkoda oraz że polegać ona miała na pozbawieniu

możliwości dalszego korzystania z lokalu. Wymóg z pkt 5 art. 4245 § 1 k.p.c. jest

spełniony wtedy, gdy skarżący nie tylko złoży oświadczenie, że szkoda wystąpiła,

wskaże jej rodzaj i rozmiar, ale także uwiarygodni to oświadczenie za pomocą

dowodów, w tym także tzw. dowodów niedających pewności, innych środków

nieuznawanych

przez

kodeks

za

dowody

np.

pisemnych

oświadczeń

(zob. uzasadnienie post. SN z 11 sierpnia 2005 r., III CNP4/05, OSNC 2006, nr 1,

poz. 16).

Skarżąca nie wykazała również, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia

w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Stwierdziła jedynie,

że od zaskarżonego wyroku nie przysługiwała jej skarga kasacyjna. Należy

podkreślić, że spełnienie wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. polega

na przeprowadzeniu prawniczej analizy wchodzących w grę środków prawnych,

których zastosowanie w konkretnym przypadku jest niedopuszczalne lub które

z innych przyczyn nie mogły odnieść skutku (np. skargi o wznowienie

postępowania). Skarżący musi zatem przeprowadzić stosowny wywód jurydyczny

w celu dowiedzenia niemożności wzruszenia orzeczenia w drodze innych środków

prawnych. Wywód taki byłby zbędny jedynie wówczas, gdyby zostały dołączone do

skargi odpisy prawomocnych orzeczeń wskazujących, że zastosowanie innych

środków procesowych okazało się nieskuteczne (np. odpis postanowienia

o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania).

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

dotknięta brakiem któregokolwiek z konstrukcyjnych elementów wymienionych

w art. 4245 § 1 k.p.c. podlega odrzuceniu a limine, jako że brak taki jest

nieusuwalny.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 12 1 k.p.c. orzekł, jak

w sentencji.

O kosztach postępowania wywołanego skargą orzeczono na podstawie art.

108 § 1, 102 w zw. z art. 391 §1, art. 39821 i art. 42412 k.p.c.