II CNP 131/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 131/07

POSTANOWIENIE

Dnia 27 września 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 27 września 2007 r.,

skargi A. W.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku zaocznego

Sądu Rejonowego w Ł. Wydział Gospodarczy

z dnia 18 stycznia 2006 r., wydanego w sprawie

z powództwa A. G.

przeciwko A. W.

o zapłatę 19.237,39zł,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy wyrokiem zaocznym z dnia 18 stycznia 2006 r., sygn. akt XIII

GC …/05, zasądził od pozwanej A. W. na rzecz powódki A. G. kwotę 19.237,39 zł

z ustawowymi odsetkami od dnia 1 marca 2005 r. oraz 3.861,70 zł tytułem zwrotu

kosztów procesu.

Pozwana wniosła o stwierdzenie niezgodności z prawem wskazanego wyżej

prawomocnego orzeczenia Sądu Rejonowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

może być wniesiona od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji, jeżeli

jego zmiana lub uchylenie w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie

była i nie jest możliwa. W wyjątkowych wypadkach, określonych w art. 424 1 § 2

k.p.c.,

skarga

jest

dopuszczalna

pomimo

nieskorzystania

przez

stronę

z przysługujących jej środków prawnych. Dopuszczalność skargi jest wówczas

uzależniona od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek, a mianowicie

istnienia wyjątkowego wypadku oraz występowania niezgodności z prawem

o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad

porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela.

Wystąpienie takiego wypadku skarżący powinien - zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5

k.p.c. - wykazać w skardze. Ze względu na wyjątkowość powołanego unormowania,

przedstawienie tej przesłanki jest elementem konstrukcyjnym skargi.

Skarżąca wymagania powyższego nie spełniła, ograniczając się do

ogólnikowego stwierdzenia, że niezgodność z prawem prawomocnego orzeczenia

Sądu Rejonowego wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego.

Wypada zatem zauważyć, że spełnienie wymagania określonego w art. 424 5

pkt 5 in fine k.p.c. polega na zawarciu w skardze wyodrębnionej argumentacji

jurydycznej wskazującej, jakie podstawowe zasady porządku prawnego lub

konstytucyjne wolności albo prawa człowieka zaskarżone prawomocne orzeczenie

narusza. Niezbędne jest też przedstawienie, na czym polegała obraza przepisów

mających podstawowe znaczenie dla ochrony tych wartości.

Pozwana nie powołała okoliczności świadczących o istnieniu wyjątkowego

wypadku w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c.

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 4248

§ 1 k.p.c.).

kg