II CNP 13/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 13/11

POSTANOWIENIE

Dnia 3 czerwca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 3 czerwca 2011 r.,

skargi E. M. i A. M.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

nakazu zapłaty Sądu Okręgowego

z dnia 2 października 2007 r.,

wydanego w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa Inwestycyjno

- Leasingowego "T." Spółki Akcyjnej w C.

przeciwko E. M. i A. M.

o zapłatę kwoty 78.414,25 zł,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Nakazem zapłaty z dnia 2 października 2007 r. Sąd Okręgowy nakazał

pozwanym E. M. i A. M. aby zapłacili solidarnie powodowi Przedsiębiorstwu

Inwestycyjno – Leasingowemu "T." S.A. z siedzibą w C. kwotę 78.414,25 zł z

ustawowymi odsetkami od dnia 17 lutego 2007 r. do dnia zapłaty.

Pozwani wnieśli w dniu 15 lipca 2010 r. skargę o stwierdzenie niezgodności

tego nakazu zapłaty z prawem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 k.p.c. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

wnosić można od prawomocnego wyroku. Dotyczy to również prawomocnego

nakazu zapłaty (art. 3532 k.p.c.). Skarżący zarzucają jednak, że nakaz ten nie jest

prawomocny, bowiem nie doręczono im prawidłowo postanowienia o odrzuceniu

zarzutów. W takiej sytuacji należy dokonać czynności procesowych przewidzianych

w przepisach proceduralnych, natomiast skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem nieprawomocnego nakazu zapłaty jest niedopuszczalna. Niezależnie od

tego trzeba wskazać, że niezgodność nakazu z prawem skarżący uzasadnili

naruszeniem przepisów regulujących jego doręczenie. Tymczasem niezgodność

z prawem nakazu zapłaty nie może nastąpić na skutek ewentualnego naruszenia

przepisów, które należy zastosować już po jego wydaniu. W skardze brak

jakichkolwiek zarzutów prowadzących do wykazania, że poprzez wydanie nakazu

zapłaty Sąd Okręgowy w oczywisty i rażący sposób naruszył określone przepisy,

co doprowadziło do jego niezgodności z prawem. Należy podkreślić, że skarga

o stwierdzenie

niezgodności

prawomocnego

wyroku

z

prawem

nie

jest

alternatywnym środkiem jego zaskarżenia, bowiem jej cel i znaczenie jest

zdecydowanie odmienny.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art.

4248 § 1 k.p.c.