II CNP 125/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 125/06

POSTANOWIENIE

Dnia 24 stycznia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Helena Ciepła

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 24 stycznia 2007 r.,

skargi M. G. i J. G.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w P.

z dnia 14 marca 2006 r., wydanego w sprawie z powództwa M.G. i J. G.

przeciwko K. K. i "E." - Spółce Akcyjnej w P.

o przywrócenie stanu zgodnego z prawem,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 14 marca 2006 r. zmienił wyrok Sądu

Rejonowego w K. z dnia 23 września 2005 r. w ten sposób, że powództwo o

przywrócenie stanu zgodnego z prawem oddalił.

Strona powodowa zaskarżyła ten wyrok skargą o stwierdzenie niezgodności

z prawem, zarzucając naruszenie przepisu art. 292 k.c., oraz przepisów

procesowych mających wpływ na treść orzeczenia tj. art. 378 § 1 i 2 oraz art. 328

§ 2 w zw. z art. 391 k.p.c. W konkluzji wniosła o stwierdzenie, że wyrok ten jest

niezgodny z prawem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie

została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze

przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Według art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. jednym z kreatywnych elementów skargi

jest uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy.

Instytucja uprawdopodobnienia występuje w wielu przepisach k.p.c., np. art.

50, 169 § 2, 243,7301, jednakże jego pojęcie nie zostało określone w żadnym

z nich ani co do istoty, ani charakteru.

Jeżeli zatem ustawodawca nie zdefiniował pojęcia „uprawdopodobnienie” ani

w omawianym przepisie art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., ani w innych aktach

normatywnych, przyjąć należy, że miał na uwadze

potoczne rozumienie tego

określenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2006 r.

II CNP 13/05 OSNC 2006, Nr 6, poz. 110). W języku potocznym zwrot ten łączy się

z pojęciem „prawdopodobieństwo”, które rozumiane jest wielorako. W doktrynie

prawniczej przyjmuje się, że uprawdopodobnienie jest niższym stopniem pewności.

W hierarchii stopniowania prowadzącej do pewności wyróżnia się kilka poziomów:

możliwość, przypuszczenie, prawdopodobieństwo, wysokie prawdopodobieństwo

i pewność.

Z prawdopodobieństwem mamy do czynienia wówczas, gdy istnieją

podstawy do przyjęcia pewnego stanowiska mimo nieusuniętych wątpliwości,

z wysokim prawdopodobieństwem - gdy wszystkie istotne wątpliwości zostały

usunięte, a z pewnością - gdy zostały usunięte wszystkie możliwe wątpliwości.

Strony w celu uprawdopodobnienia mogą się posługiwać zarówno środkami

właściwymi

dla

zwykłego

postępowania

dowodowego,

np.

dokumentami,

zeznaniami świadków lub opiniami biegłych, jak i środkami nieuznawanymi przez

ustawę za dowody, np. pisemne oświadczenia osób trzecich. Natomiast

w uzasadnieniu orzeczenia z dnia 11 sierpnia 2005r. III CNP 4/05 (OSNC 2006,

nr 1, poz. 16), Sąd Najwyższy wyraził

pogląd, że uprawdopodobnienie szkody

oznacza złożenie przez skarżącego oświadczenia, iż szkoda wystąpiła – ze

wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru. Nastąpi to wtedy, gdy twierdzenie zostanie

uzasadnione na tyle, że będzie można uznać je za prawdziwe. W tym celu skarżący

może powoływać i przedstawiać wszelkie dowody. W każdym razie w chwili

wniesienia skargi szkoda musi już istnieć, a więc nie wystarcza zagrożenie jej

wystąpienia.

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej skargi i konfrontując je

z jej treścią, należy stwierdzić, że nie spełnia ona wymagania „uprawdopodobnienia

wyrządzenia

szkody”.

w uzasadnieniu skargi

Nie

czyni

zadość

temu

obowiązkowi

przytoczone

twierdzenie, że „szkoda polega na braku możliwości

usunięcia przez powódki naruszenia przez pozwanego ich prawa własności oraz

ograniczenie w korzystaniu z prawa własności własnej nieruchomości”.

Wniesiona skarga nie spełnia także wymagania określonego w art. 424 5 § 1

pkt 5 k.p.c., a polegającego na wykazaniu, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia

w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Obowiązkiem

wnoszącego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia jest przedstawienie analizy prawnej przepisów dotyczących środków

zaskarżenia, których zastosowanie w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia jest

niedopuszczalne albo z innych względów nie mogłoby odnieść skutku. Zaskarżone

orzeczenie natomiast nie pozbawia strony skarżącej domagania się wynagrodzenia

za korzystanie ze służebności.

Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji ( art. 4248 § 1 k.p.c.).

db