II CNP 124/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 124/08

POSTANOWIENIE

Dnia 19 grudnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Frąckowiak

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 grudnia 2008 r.,

skargi B. S.

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

postanowienia

Sądu

Okręgowego w K. z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. akt VII Cz (…)

wydanego w sprawie z wniosku B. S.

przeciwko (…) Spółdzielni Mieszkaniowej "P.(…)" w K. o zobowiązanie do złożenia

oświadczenia woli,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wniesiona przez powódkę B. S. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 9 lipca 2008 r. podlegała

odrzuceniu.

Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem w

części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia warunki

przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c., powinna zawierać między innymi „wykazanie, że

wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie

jest możliwe” (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). Takie ujęcie tego warunku skargi oznacza, że

skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących

środków zaskarżenia, których zastosowanie – w odniesieniu do zaskarżonego

orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść

skutku. Skarżąca powinien zatem wykazać, powołując odpowiednie przepisy, że od

zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby

nastąpić wzruszenie zaskarżonego orzeczenia.

Należy podkreślić, że nie chodzi tylko o skargę kasacyjną lub skargę o

wznowienie postępowania, ale także o inne środki prawne pozwalające na zmianę lub

uchylenie orzeczenia, ewentualnie służące pozbawieniu lub ograniczeniu wykonalności

orzeczenia (Zob. J. Gudowski w: Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego,

Część pierwsza - Postępowanie rozpoznawcze, Część druga – Postępowanie

zabezpieczające, wyd. 2, tom 2, red. T. Ereciński, Warszawa 2007, s. 327).

Zaznaczenia wymaga również, że zgodnie z 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżący musi

„wykazać" (nie tylko „wskazać"), iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze

innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Musi więc ujawnić i przedstawić w

skardze tę okoliczność w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości oraz w drodze

stosownego wywodu dowieść jej istnienia i przekonująco uzasadnić. Zawarte w

niniejszej skardze stwierdzenia nie poparte wskazaniem przepisów prawa nie mogą być

uznane za prawidłowe (wystarczające) wypełnienie obowiązku nałożonego w art. 4245 §

1 pkt 5 k.p.c.

Stosownie do art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. jednym z wymogów prawidłowego

sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem

jest wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne

(powinno to nastąpić w wydzielonej części redakcyjnej skargi). W niniejszej skardze

powołano

jej podstawy,

nie

wskazano

natomiast

przepisu prawa,

z którym

kwestionowane orzeczenie ma być sprzeczne. Tymczasem nie ulega wątpliwości, że

mimo popełnionych uchybień prawnych ostateczna treść wyroku sądu może

odpowiadać prawu. Dlatego też ustawodawca uznał, że wskazanie przepisu prawa, z

którym zaskarżone orzeczenie jest, zdaniem autora skargi, niezgodne należeć powinno,

do tzw. konstrukcyjnych wymagań skargi.

Skarga dotknięta wskazanymi brakami podlegała odrzuceniu (art. 424 8 § 1 k.p.c.).

Na tej podstawie orzeczono jak w sentencji.