II CNP 116/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 116/09

POSTANOWIENIE

Dnia 12 marca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dariusz Zawistowski

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 12 marca 2010 r.,

skargi „D.(…)” Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego w Z. z dnia 27 listopada 2007 r.,

sygn. akt VI (…) wydanego w sprawie

z wniosku wierzycieli: „E.(…)” Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji w Z.,

(…) Bank (…) Spółki Akcyjnej w Ż., Urzędu Miasta - Wydziału Finansowego w Z., „H.-B.”

Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Z., (…) Bank Spółki Akcyjnej w K., (…)

Wodociągów i Kanalizacji w Z., Hurtowni Materiałów Budowlanych „E.(…)” Spółki

Jawnej – R. R., M. R.-G. i I. G. z siedzibą w Ł., (…) Spółki Gazownictwa Spółki z

ograniczoną odpowiedzialnością w W. Oddział Zakład Gazowniczy Z., „D.(…)” Spółki z

ograniczoną odpowiedzialnością w T.

przeciwko dłużnikowi „B.(…)” Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w T.

przy uczestnictwie P. S. i K. S.

o przysądzenie prawa własności

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została

wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących

stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Jeżeli zatem zmiana lub uchylenie

w drodze innych środków prawnych było lub jest możliwe, to skarga taka jest

niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Należy przy tym wskazać, iż niedopuszczalność

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wynikająca z

możliwości zaskarżenia prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji (art. 4248 § 2

k.p.c.), występuje zarówno przy świadomej rezygnacji strony z wniesienia skargi

kasacyjnej, jak i przy zawinionej przez stronę niemożności skorzystania z tego środka

(por. postanowienie z dnia 23 stycznia 2008 r., V CNP 187/07, OSNC-ZD 2008/4/107).

Skarżący starał się wykazać, iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia Sądu

Okręgowego w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Stwierdził,

że Sąd Okręgowy w Z. postanowieniem z dnia 11 marca 2008 r. odrzucił skargę

kasacyjną wierzyciela jako niedopuszczalną, z powołaniem się na art. 767 4 § 2 k.p.c.

Postanowienie to nie zostało zaskarżone. Tymczasem art. 7 ustawy z dnia 2 lipca 2004

r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. Nr 172, poz. 1804) stanowi, że postępowanie zabezpieczające i egzekucyjne

wszczęte przed dniem wejścia w życie tej ustawy toczy się według przepisów

dotychczasowych. W rozpoznawanej sprawie postępowanie egzekucyjne zostało

wszczęte przed dniem 5 lutego 2005 r., tj. przed dniem wejścia w życie wspomnianej

wyżej ustawy. Możliwość zaskarżenia postanowienia z dnia 11 marca powinna być

zatem oceniona na podstawie przepisów dotychczasowych. Zgodnie zaś z art. 775 1 § 2

k.p.c. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 5 lutego 2005 r. na postanowienie sądu

drugiej instancji w przedmiocie przysądzenia własności nieruchomości w postępowaniu

egzekucyjnym przysługiwała kasacja.

W judykaturze utrwalone zostało także stanowisko, że wskazanie w skardze o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku, że w sprawie nie

przysługiwała skarga kasacyjna nie stanowi należytego spełnienia wymogu wykazania,

że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i

nie jest możliwe (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).

Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 424 8 k.p.c.