II CNP 114/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 114/09

POSTANOWIENIE

Dnia 22 marca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Irena Gromska-Szuster

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 22 marca 2010 r.,

skargi

Przedsiębiorstwa

Wielobranżowego

„I.(...)”

Spółki

z

ograniczoną

odpowiedzialnością z siedzibą w T.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w Z.

z dnia 3 grudnia 2008 r., sygn. akt VI Cz (…)

wydanego w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego „I.(...)”

Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T.

na czynności Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Ż.

- Z. Z. - zajęcie udziałów w nieruchomości Przedsiębiorstwa Wielobranżowego „I.(...)”

Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T., dla której Sąd Rejonowy

Wydział Ksiąg Wieczystych w Z. prowadzi księgę wieczystą Kw (…), w ramach

postępowania KM (…)

przy uczestnictwie wierzyciela „E.(…)” Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w

likwidacji z siedzibą w Z.

i dłużnika „B.(...)” Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T.

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Przedsiębiorstwo Wielobranżowe „I.(...)” spółka z o.o. z siedzibą w T. wniosło

skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu

Okręgowego w Z. z dnia 3 grudnia 2008 r. oddalającego jego zażalenie na

postanowienie Sądu Rejonowego w Z. z dnia 16 września 2008 r. odrzucające jego

skargę na czynność komornika polegającą na zajęciu udziałów skarżącego w określonej

nieruchomości, w ramach postępowania egzekucyjnego prowadzonego w sprawie KM

(…) przeciwko dłużnikowi B.(...) spółce z o.o. w T.

Sądy obu instancji stwierdziły, że skarga jest spóźniona, bowiem w wyniku

prawomocnego przybicia i prawomocnego przysądzenia własności zajętych udziałów

spółki

B.(...)

doszło

do

zakończenia

egzekucji

i

umorzenia

postępowania

egzekucyjnego. Skarga na czynności komornika jest środkiem odwoławczym,

który przysługuje tylko w toku trwającego postępowania egzekucyjnego. Po jego

prawomocnym umorzeniu jest niedopuszczalna jako spóźniona i z tych przyczyn

podlega odrzuceniu.

W skardze na niezgodność z prawem powyższego postanowienia Sądu drugiej

instancji, wskazującej, jako naruszone przepisy: art. 7 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r.

o własności lokali oraz art. 998, 967, 969, 766, 825, 921, 378, 382, 397 § 2, 927, 942,

951, 973 § 4, 985 § 1 oraz 1004 - 1013 k.p.c. - skarżący stwierdził, że w wyniku wydania

kwestionowanego postanowienia poniósł szkodę w wysokości 22 000 zł, bowiem taka

jest wartość jego udziału w zajętej przez komornika nieruchomości, wynoszącego 1/100,

który został bezprawnie sprzedany razem z całą nieruchomością za łączną kwotę

2.200.000 zł, choć egzekucja dotyczyła spółki B.(...) mającej w tej nieruchomości 99/100

udziałów.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. jednym z konstrukcyjnych wymagań skargi o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

orzeczenia

jest

uprawdopodobnienie, że wydanie zaskarżonego orzeczenia wyrządziło skarżącemu

szkodę. Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy spełnienia tego wymagania

zobowiązuje skarżącego nie tylko do wskazania rodzaju i rozmiaru szkody i czasu jej

powstania lecz także do wykazania, że szkoda jest następstwem wydania zaskarżonego

orzeczenia (por. między innymi orzeczenie z dnia 11 sierpnia 2005 r. III CNP 4/05,

OSNC 2006/1/16).

Skarżący okoliczności tej nie wykazał. Z jego twierdzeń w tym przedmiocie

wynika, że szkodę wiąże z zajęciem przez komornika w toku egzekucji przeciwko

dłużnikowi całej nieruchomości, w której dłużnik miał 99/100 a skarżący 1/100 udziałów

oraz ze sprzedażą należących do niego udziałów w wyniku bezprawnie, jego zdaniem,

prowadzonej egzekucji z tych udziałów. Tymczasem konieczne jest wykazanie, że

szkoda powstała na skutek wydania postanowienia Sądu Okręgowego oddalającego

zażalenie na odrzucenie, jako spóźnionej, skargi na czynność komornika polegającą na

zajęciu udziałów. Chodzi zatem o wykazanie związku przyczynowego między wydaniem

tego orzeczenia a szkodą skarżącego polegającą na zbyciu w toku egzekucji jego

udziałów o wartości 22 000 zł. Istnienia tego związku skarżący nie wykazał.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 w zw. z art. 4245 § 1

pkt 4 k.p.c. odrzucił skargę.