II CNP 109/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 109/08

POSTANOWIENIE

Dnia 5 grudnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Iwona Koper

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 grudnia 2008 r.

skargi E. C. i B. C.

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

postanowienia

Sądu

Okręgowego w Z. z dnia 17 marca 2006 r., sygn. akt VI Cz (…)

wydanym w sprawie z wniosku wierzycieli Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału

w Z., P.(…) I Oddział w Z., Banku P.(..) Spółki Akcyjnej Centrum Windykacji Detalicznej

w P., Terenowej Stacji S. w Z., Pierwszego Urzędu Skarbowego w Z., "T.(…)"

Autoryzowany Dealer J. B. w L., H. N., Urzędu Miejskiego Wydziału Finansowego w Z.,

"W.(…)" Spółki Akcyjnej Oddział w Z., "A.(…)" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

w P., "T.(…)" M.(…) w W., "T.(…)" D. M., K. M. Spółki Jawnej w W.

przy uczestnictwie dłużników E. C. i B. C.

przy udziale nabywcy Z. M.

o egzekucję z nieruchomości,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 17 marca 2006 r. Sąd Okręgowy w Z. oddalił zażalenie

dłużnika B. C. na postanowienie Sądu Rejonowego w Z. z dnia 5 lipca 2005 r., którym

przysądzono własność nieruchomości.

Dłużnicy E. i B. C. zakwestionowali postanowienie Sądu Okręgowego skargą o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4246 § 1 k.p.c. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w

terminie dwóch lat od dnia jego uprawomocnienia się.

Pełnomocnik skarżących wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia w dniu 7 kwietnia 2008 r. [akta VI WSC (…)]. Postanowienie

zaskarżone skargą stało się prawomocne z chwilą jego wydania, tj. w dniu 17 marca

2006 r. Dla jego prawomocności bez znaczenia jest dzień doręczenia odpisu tego

postanowienia z uzasadnieniem dłużnikom (10 kwietnia 2006 r.). Nie ma tu znaczenia

okoliczność, że postanowienie to zostało wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie

bowiem z art. 363 § 1 k.p.c., orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie

przysługuje co do niego środek odwoławczy lub inny środek zaskarżenia, żaden zaś

przepis ustawy nie wiąże prawomocności orzeczenia z jego doręczeniem.

Z tych względów Sąd Najwyższy przyjął, że skarga została wniesiona po upływie

terminu, o którym mowa w art. 4246 § 1 k.p.c. i orzekł, jak w sentencji postanowienia

(art. 4248 § 1 k.p.c.).