Supreme Court dismisses claim for invalidity of final judgment due to lack of obvious legal error.

Sygn. akt II CNP 108/08

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 lutego 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Jan Górowski

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 27 lutego 2009 r.,

skargi K.B. o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Ł.

z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt [...], wydanego

w sprawie z powództwa K.B.

przeciwko G.K.

o uznanie za bezskuteczne czynności prawnych,

oddala skargę.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w Ł. prawomocnym wyrokiem z dnia 18 października 2006 r.

zmienił wyrok Sądu Rejonowego w K. i oddalił żądanie K.B. uznania za

bezskuteczne w stosunku do niej, w zakresie przysługującej jej wierzytelności

alimentacyjnej od dłużnika J.B., bliżej określone umowy sprzedaży nieruchomości.

Sąd uznał, że pozwany wskazał mienie dłużnika w postaci udziału wynoszącego

18/48 części we własności nieruchomości położonej w K. przy ulicy R., o

powierzchni 1286 m2, które jest wystarczające do zaspokojenia roszczenia

powódki.

Powódka wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku

Sądu Okręgowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

sądu II instancji została wprowadzona do Kodeksu postępowania cywilnego ustawą

z dnia 22.12.2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz

ustawy prawa o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98).

Źródeł tej skargi oraz motywów jej ustanowienia należy poszukiwać w art. 77 ust. 1

Konstytucji,

przewidującym

wyrządzone

przez

odpowiedzialność

niezgodne

z

prawem

Skarbu

działania

Państwa

lub

za

szkody

zaniechania

przy

wykonywaniu władzy publicznej oraz w uchwaleniu art. 417 – 4172 i 421 k.c. Z art.

4171 § 2 k.c. wynika, że jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie

prawomocnego orzeczenia, można żądać jej naprawienia po stwierdzeniu we

właściwym postępowaniu jego niezgodności z prawem.

Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonego wyroku trzeba

zauważyć,

że

nie

każde

naruszenie

prawa

materialnego

lub

przepisów

postępowania stanowi uzasadnioną podstawę skargi przewidzianej w art. 424 1

k.p.c. Orzeczenie niezgodne z prawem – w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c. – to

orzeczenie, które jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi

różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć

(dyskrecjonalności), albo zostało wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej

wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga

głębszej analizy prawniczej. Takie też stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyroku

z dnia 31 marca 2006 r., IV CNP 25/05 (OSNC 2007, nr 1, poz. 17) uznając, że

niezgodność z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c. może wynikać tylko

z oczywistych błędów sądu, spowodowanych rażącym naruszeniem zasad wykładni

lub stosowania prawa. Innymi słowy, niezgodność z prawem powodująca powstanie

odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa musi mieć charakter

kwalifikowany, elementarny i oczywisty, tylko bowiem w takim przypadku

orzeczeniu sądu można przypisać cechy bezprawności.

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 stycznia 2007 r., sygn. akt V CNP 132/06,

(Biul. SN 2007/4/14) uznał, że takie ujęcie niezgodności z prawem, a co za tym

idzie, „bezprawności sądowej”, pozostaje w zgodzie z orzecznictwem (ETS), który

w orzeczeniu z dnia 30 września 2003 r. w sprawie Gerhard K., po raz pierwszy

rozpatrując odpowiedzialność państwa za szkodę wyrządzoną przez władzę

sądową, nadał przesłance bezprawności jeszcze bardziej kwalifikowany charakter,

niż w przypadku odpowiedzialności państwa za szkodę wyrządzoną bezprawiem

legislacyjnym (por. C-224/01, Gerhard K. v. Austria).

Wyraźnego podkreślenia wymaga, prezentowany zarówno w orzecznictwie

Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (por. np. powołane orzeczenie w sprawie

C-224/01,), jak i w doktrynie, pogląd, zgodnie z którym w przypadku wykonywania

władzy dyskrecjonalnej niezbędny jest pewien margines błędu, którego popełnienie

nie może rodzić odpowiedzialności odszkodowawczej państwa. Tylko w sytuacji,

gdy granice uznania zostaną rażąco przekroczone (błąd rażący), państwo nie może

uwolnić się od tej odpowiedzialności. Oznacza to, że naruszenie prawa musi być

„oczywiste”. Z tego rodzaju naruszeniem – jak podkreślił ETS – mamy do czynienia

wyjątkowo, bowiem „oczywistość naruszenia prawa” należy rozumieć bardzo

wąsko, gdy jest ono z góry widoczne, bez potrzeby głębszej analizy prawniczej.

Żądanie stwierdzenia niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego

uzasadnia się tym, że oddalenie powództwa nastąpiło z rażącym naruszeniem

art. 533 k.c. przez jego zastosowanie pomimo braku wystarczających danych

pozwalających z dostateczną dozą prawdopodobieństwa przyjąć, iż wskazane

mienie dłużnika (udział w nieruchomości przy ulicy R.) może być uznane za

wystarczającego do zaspokojenia w rozumieniu art. 533 in fine k.c.

Podejmując merytoryczne rozważania w tym względzie należy przede

wszystkim zauważyć, że jedną z koniecznych przesłanek skargi pauliańskiej jest

przysługiwanie wnoszącemu ją zaskarżalnej wierzytelności pieniężnej przeciwko

osobie, która dokonała czynności prawnej objętej żądaniem ubezskutecznienia

(art. 527 k.c.). Jeżeli pominąć wierzytelności wynikające z zobowiązań naturalnych,

atrybutem ogółu pozostałych wierzytelności jako podmiotowych praw majątkowych

jest możliwość przymusowej ich realizacji. Zasadą jest odpowiedzialność osobista

dłużnika względem wierzyciela, tj. możliwość zaspokojenia się przez wierzyciela,

który nie otrzymał świadczenia należnego od dłużnika, z całego majątku dłużnika.

Dokonanie przez dłużnika w określonych przez ustawę okolicznościach czynności

prawnej, wskutek której stał się on niewypłacalny lub stał się niewypłacalny

w wyższym stopniu niż był uprzednio, godzi w możliwość zaspokojenia się

wierzyciela z majątku dłużnika. Skarga pauliańska, rozszerzając uprawnienie

wierzyciela do przymusowego zaspokojenia wierzytelności z majątku dłużnika

o możliwość

prowadzenia

egzekucji

w

celu

zaspokojenia

wierzytelności

z określonych przedmiotów, które w następstwie wspomnianej czynności prawnej

weszły w skład majątku osoby trzeciej, pozwala przeciwdziałać powyższym

skutkom tej czynności i tym samym wzmacnia ochronę wierzytelności.

Ciężar dowodu powyżej przesłanki skargi pauliańskiej spoczywa, zgodnie

z art. 6 k.c., na osobie występującej z żądaniem, o którym mowa w art. 527 § 1 k.c.

Inaczej ujmując, to rzeczą skarżącej było w toku procesu pauliańskiego wykazanie

wielkości

przysługującej

jej

wierzytelności

podlegającej

przymusowemu

zaspokojeniu z określonych nieruchomości, które w następstwie zaskarżonych

czynności prawnych weszły w skład majątku osoby trzeciej.

Sąd Okręgowy określił tę wierzytelność na wskazaną w pozwie kwotę około

8000 zł i uznał, że udział dłużnika w nieruchomości o powierzchni 1286 m 2,

położonej w K. przy ulicy R., stanowi mienie wystarczające do jej wyegzekwowania.

W tych okolicznościach wskazana wyżej „oczywistość naruszenia prawa"

w szczególności art. 533 k.c., nie zachodzi w niniejszej sprawie.

Z tych przyczyn orzeczono, jak w wyroku.