II CNP 106/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 106/08

POSTANOWIENIE

Dnia 27 listopada 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 listopada 2008 r.,

skargi A. J.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w P.

z dnia 23 listopada 2006 r., sygn. akt XII C (…) wydanego w sprawie z powództwa

Zakładów U.(…) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P.

przeciwko A. J.

o zapłatę,

1. odrzuca skargę,

2. oddala wniosek strony powodowej o zasądzenie kosztów postępowania

wywołanego wniesieniem skargi.

Uzasadnienie

Pozwany A. J., zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w P.

z dnia 23 listopada 2006 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rozpoznawana skarga została wniesiona od orzeczenia sądu I instancji.

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została

wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących

stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Przepis ten wyraża zasadę, że

przesłanką

dopuszczalności

skargi

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego orzeczenia jest wykorzystanie przez stronę przysługujących jej środków

prawnych. Wyjątek od wskazanej zasady przewiduje art. 424 1 § 2 k.p.c., który w sytuacji,

gdy strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, dopuszczalność

skargi uzależnia od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: istnienia wyjątkowego

wypadku oraz występowania niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze,

wynikającej z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych

wolności albo praw człowieka i obywatela. W przedmiotowej sprawie wyjątkowy

wypadek, o którym mowa w art. 4241 § 2 k.p.c., nie występuje.

Nie jest rzeczą Sądu Najwyższego przedstawianie okoliczności, które mogłyby

przemawiać za potraktowaniem sytuacji jako wyjątkowej w rozumieniu powyższego

przepisu, niemniej jednak można przykładowo wskazać, że istnienie takiego

wyjątkowego wypadku może wchodzić w rachubę w sytuacji, w której strona nie

skorzystała z przysługującego jej środka zaskarżenia z powodu ciężkiej choroby,

katastrofy, klęski żywiołowej lub uzyskania błędnej informacji od pracownika sądu (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06, OSNC 2006, nr

6, poz. 113). Skarżący jakiejkolwiek tego typu okoliczności nie wskazał.

Należy z cała mocą podkreślić, że skarżący dysponował środkiem prawnym –

apelacją, której prawidłowe wniesienie spowodowałoby możliwość merytorycznego

zbadania zaskarżonego orzeczenia. Okoliczność, że apelacja została odrzucona nie

stanowi wyjątkowego wypadku usprawiedliwiającego wniesienie skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia od wyroku sądu I instancji. Skargę,

jako niedopuszczalną, należało więc odrzucić (art. 4248 § 1 k.p.c.).

Pismo pełnomocnika strony powodowej z dnia 16 kwietnia 2008 r, nie mogło być

potraktowane jako odpowiedź na skargę, skoro skuteczne doręczenie skargi nastąpiło

dopiero w dniu 5 maja 2008 r. Od następnego dnia biegł termin do wniesienia

odpowiedzi na skargę. Wobec tego, że odpowiedź taka nie wpłynęła, żądanie

zasądzenia kosztów postępowania zawarte we wcześniejszym piśmie, nie mogło

odnieść skutku.