II CNP 105/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 105/08

POSTANOWIENIE

Dnia 27 listopada 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 listopada 2008 r.,

skargi G. B.

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

postanowienia

Sądu

Rejonowego w K. z dnia 24 maja 2006r., sygn. akt I Ns (…) wydanego w sprawie z

wniosku K. B. i G. B.

przy uczestnictwie G. W., W. S., A. S., W. S. z d. S., K. S., D. K. i K. B.

o stwierdzenie nabycia spadku po A. K.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wnioskodawczyni – G. B., zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika,

wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Rejonowego w K. z dnia 24 maja 2006 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rozpoznawana skarga została wniesiona od orzeczenia sądu I instancji.

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została

wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących

stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Przepis ten wyraża zasadę, że

przesłanką

dopuszczalności

skargi

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego orzeczenia jest wykorzystanie przez stronę przysługujących jej środków

prawnych. Wyjątek od wskazanej zasady przewiduje art. 4241 § 2 k.p.c., który w sytuacji,

gdy strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, dopuszczalność

skargi uzależnia od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: istnienia wyjątkowego

wypadku oraz występowania niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze,

wynikającej z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych

wolności albo praw człowieka i obywatela. W przedmiotowej sprawie wyjątkowy

wypadek, o którym mowa w art. 424 1 § 2 k.p.c., nie występuje.

Nie jest rzeczą Sądu Najwyższego przedstawianie okoliczności, które mogłyby

przemawiać za potraktowaniem sytuacji jako wyjątkowej w rozumieniu powyższego

przepisu, niemniej jednak można przykładowo wskazać, że istnienie takiego

wyjątkowego wypadku może wchodzić w rachubę w sytuacji, w której strona nie

skorzystała z przysługującego jej środka zaskarżenia z powodu ciężkiej choroby,

katastrofy, klęski żywiołowej lub uzyskania błędnej informacji od pracownika sądu (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06, OSNC 2006, nr

6, poz.113). Skarżąca jakiejkolwiek tego typu okoliczności nie wskazała.

Należy z całą mocą podkreślić, że wnioskodawczyni dysponowała środkiem

prawnym – apelacją, której prawidłowe wniesienie spowodowałoby możliwość

merytorycznego

zbadania

zaskarżonego

wnioskodawczyni

została

odrzucona

orzeczenia.

nie

stanowi

Okoliczność,

że

wyjątkowego

apelacja

wypadku

usprawiedliwiającego wniesienie skargi od orzeczenia sądu I instancji.

Skargę, jako niedopuszczalną, należało więc odrzucić (art. 424 8 § 1 k.p.c.).