II CNP 10/20 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 10/20 POSTANOWIENIE Dnia 15 grudnia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Dariusz Zawistowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2020 r. skargi E. G.‎o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku ‎Sądu Okręgowego w K. z dnia 25 marca 2019 r., sygn. akt I 1Ca (…)‎wydanego w sprawie z powództwa E. G. ‎przeciwko E. Z. i M. G. ‎o ustalenie wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego, 1. odrzuca skargę 2. zasądza od skarżącego E. G. na rzecz E. Z. i M. G. kwotę 2700 zł (dwa tysiące siedemset) tytułem zwrotu kosztów postępowania skargowego 3. przyznaje adwokatowi P. K. od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w K. kwotę 2700 zł (dwa tysiące siedemset), powiększoną o stawkę podatku VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w postępowaniu skargowym.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 marca 2019 r. Sąd Okręgowy w K., oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 16 października 2018 r. Powód zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, zarzucając naruszenie art. 378 § 1 k.p.c., oraz błąd w ustaleniach faktycznych i niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych. Skarżący wskazał, że nie jest i nie było możliwe wzruszenie wyroku Sądu II instancji w drodze innych środków prawnych, albowiem brak jest podstaw do złożenia skargi o wznowienie postępowania, a zaskarżone orzeczenie, zgodnie z art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c., nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia - pomijając inne ograniczenia - jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy zmiana lub uchylenie zaskarżonego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Wymaganie to wynika z przyjętego przez prawodawcę założenia, że odpowiedzialność majątkowa Skarbu Państwa przewidziana w art. 77 Konstytucji i art. 4171 § 2 k.c. może wchodzić w grę tylko wtedy, gdy strona poszkodowana uczyniła wszystko co możliwe, aby nie dopuścić do powstania szkody. Obowiązkiem strony jest zatem wykorzystanie wszystkich istniejących w systemie środków prawnych i dopiero ich bezskuteczność lub brak może - w wypadku wystąpienia szkody - uzasadniać odpowiedzialność państwa. Do wymogów konstrukcyjnych skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku, od których zależy jej dopuszczalność, należy wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).

Spełnienie tego wymogu oznacza konieczność przedstawienia przez skarżącego odpowiedniego wywodu prawnego, zawierającego analizę przysługujących środków prawnych i przedstawienie argumentacji, że w konkretnej sprawie żaden z tych środków prawnych nie mógł doprowadzić do wzruszenia zaskarżonego orzeczenia. Ograniczanie się przez skarżącego do stwierdzenia, że zaskarżony wyrok „nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną” i „brak jest podstaw do złożenia skargi o wznowienie postępowania” nie spełnia wymogu określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Z tego względu skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. Orzeczenie o kosztach postępowania skargowego zostało oparte o treść art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1, art. 39821 i art. 42412 k.p.c. jw