II CNP 1/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 1/13

POSTANOWIENIE

Dnia 14 maja 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Iwona Koper

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 14 maja 2013 r.

skargi D. W. - prowadzącego działalność gospodarczą

pod nazwą C. W. - Autoryzowany Dealer D. W.

w O.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w Ł.

z dnia 22 października 2010 r., sygn. akt […]

wydanego w sprawie z powództwa R. Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A. B.

Lakiernictwo i Blacharstwo w K.

przeciwko D. W. - prowadzącemu działalność gospodarczą

pod nazwą C. W. - Autoryzowany Dealer D. W.

w O.

o zapłatę 35.060,00 zł,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Prawomocnym wyrokiem z dnia 22 października 2010 r. Sąd Okręgowy w Ł.

zmienił wyrok Sądu Rejonowego w K. w ten sposób, że uwzględnił powództwo R.

Z. przeciwko D. W. o zapłatę kwoty 35.059, 51 zł z ustawowymi odsetkami.

Wymienione wyrok D. W. zaskarżył skargą o stwierdzenie jego niezgodności

z prawem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 1-6 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać, obok oznaczenia

orzeczenia, od którego została wniesiona – przytoczenie jej podstaw oraz ich

uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez

wydanie

orzeczenia,

którego

skarga

dotyczy,

wykazanie,

że

wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione w sposób

kumulatywny, w związku z czym skarga niespełniająca któregokolwiek z nich

dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym

dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.

Każde wymaganie przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c. ma charakter

samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od innych

wymagań. Przepis ten wyraźnie odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu

prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, zatem skarga musi

zawierać każdy z tych elementów przedstawiony odrębnie (postanowienia Sądu

Najwyższego: z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl., z dnia z 18 stycznia

2006 r., III CNP 21/05, nie publ. oraz z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05,

OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140). Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia

27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, ustanowienie jako dwu odrębnych wymagań

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

przytoczenia podstaw i ich uzasadnienia oraz wskazania przepisu prawa, z którym

zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, było zabiegiem w pełni świadomym

i uzasadnionym. Po pierwsze, trzeba pamiętać, że instytucja skargi, o której mowa,

została

ustanowiona

w

celu

stworzenia

możliwości

realizacji

uprawnień

wypływających z art. 4171 § 2 k.c., zagwarantowanych w art. 77 ust. 1 Konstytucji,

przewidującym

odpowiedzialność

Skarbu

Państwa

za

szkody

wyrządzone

przez niezgodne z prawem działania przy wykonywaniu władzy publicznej. Jest

w tej

sytuacji

oczywiste,

że

niezgodność

z

prawem

uzasadniająca

odpowiedzialność Skarbu Państwa musi być – już na etapie wnoszenia skargi –

jasno określona przez wskazanie przepisu, z którym skarżone orzeczenie jest

niezgodne. Po drugie, same wady postępowania poprzedzającego wydanie

skarżonego orzeczenia, wytykane w ramach podstaw, nie zawsze powodują

niezgodność orzeczenia z prawem (por. art. 424 4 k.p.c.), a jeśli nawet tak się

dzieje, to przepisy wskazane jako naruszone w ramach podstaw nie muszą być –

i często nie są – tożsame z przepisami (przepisem), z którym orzeczenie jest

niezgodne. Z tych przyczyn, zważywszy także na względy czysto normatywne,

tj. na konstrukcję art. 4245 k.p.c., należy przyjąć, że nie stanowi spełnienia

wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. odwołanie się do podstaw

skargi lub ich uzasadnienia.

Wniesiona skarga zawiera przytoczenie podstaw i ich uzasadnienie,

skarżący nie wskazał w niej jednak przepisów prawa, z którymi zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne, przez co nie spełnia wymagania przewidzianego w art.

4245 § 1 pkt 3 k.p.c.

Z tych przyczyn na podstawie art. art. 4248 § 1 k.p.c. orzeczono jak

w sentencji.

db