II CKU 110/97 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CKU 110/97

W Y R O K

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 listopada 1997 roku

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN - T.Żyznowski

Sędziowie:

SN

- S.Dąbrowski (spraw.)

SN

- M.Wysocka

Protokolant: B.Gruszka

przy udziale Prokuratora Prokuratury Krajowej - W.Bryndy

po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 1997 r.

na rozprawie sprawy z powództwa J. D.

przeciwko M. B., X. B. i H. W.

o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym

na skutek kasacji Ministra Sprawiedliwości - nr S/C VII C […]

od wyroku Sądu Rejonowego w Ł.

z dnia 6 grudnia 1993 r., sygn. akt I C […]

oddala kasację.

UZASADNIENIE

J. D. wystąpiła z powództwem przeciwko M. B., X. B. i H. W.

o uzgodnienie treści ksiąg wieczystych Nr […] i Nr […] prowadzonych przez

Sąd Rejonowy w Ł. z rzeczywistym stanem prawnym przez ustalenie

prawidłowej powierzchni działki położonej przy ul. Z. […] w Ł..

Sąd Rejonowy w Ł. wyrokiem z dnia 6 grudnia 1993 r. nakazał wpisać

w dziale I księgi wieczystej Kw Nr […] i w dziale I księgi wieczystej

Kw Nr […]

prowadzonych

przez

Wydział

Ksiąg

Wieczystych

Sądu

Rejonowego w Ł. w łamie 6 tych ksiąg zamiast dotychczasowej powierzchni

4a 20,2

m2

powierzchnię

0,1257

ha.

Wyrok

ten

uprawomocnił

się

bez zaskarżenia w zwykłym trybie i nie zostało sporządzone jego pisemne

uzasadnienie.

Od powyższego wyroku Minister Sprawiedliwości złożył kasację opartą

na podstawie art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu

postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo

upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania

administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz

niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 43, poz. 189). Zarzucając rażące naruszenie

art. 10 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach

wieczystych i hipotece (Dz.U. Nr 19, poz. 147 ze zm.) oraz naruszenie interesu

Rzeczypospolitej Polskiej wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie

powództwa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r.

o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. Nr 19, poz. 147 ze zm.) w razie

niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze

wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym osoba, której prawo nie jest

wpisane lub jest wpisane błędnie albo jest dotknięte wpisem nie istniejącego

obciążenia lub ograniczenia, może żądać usunięcia niezgodności. Zgodzić się

trzeba, że nie jest usunięciem niezgodności w rozumieniu art. 10 sprostowanie

powierzchni nieruchomości w dziale I księgi wieczystej, gdyż określenie

powierzchni w dziale I służy tylko oznaczeniu nieruchomości (art. 25 ust. 1 pkt

1 ustawy o księgach wieczystych i § 21 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 18 marca 1992 r. w sprawie wykonania przepisów

ustawy o księgach wieczystych i hipotece wykonania przepisów ustawy o

księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. Nr 29, poz. 128). Wpis powierzchni

gruntu w części „oznaczenie nieruchomości” działu I księgi wieczystej nie jest

objęty domniemaniem prawdziwości z art. 3, ani nie jest chroniony rękojmią

wiary publicznej ksiąg wieczystych. W razie niezgodności tego z danymi z

ewidencji

gruntów

sprostowanie

winno

nastąpić

w

postępowaniu

wieczystoksięgowym na podstawie art. 27 i art. 57 ust. 3 ustawy o księgach

wieczystych i hipotece.

Sprostowanie oznaczenia nieruchomości dokonane w niewłaściwym

trybie niewątpliwie narusza prawo. Stwierdzenie naruszenia prawa nie jest

jednak przesłanką wystarczającą do uwzględnienia kasacji wniesionej na

podstawie art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. (Dz.U. Nr 43, poz.

189). Stosownie do tego przepisu kasacja winna być wniesiona na podstawach i

w terminach, które były przewidziane dla rewizji nadzwyczajnej.

W myśl art. 421 § 2 k.p.c. rewizja nadzwyczajna złożona po upływie sześciu

miesięcy od uprawomocnienia się zaskarżonego wyroku podlegała oddaleniu,

chyba że orzeczenie to naruszało interes Rzeczypospolitej Polskiej. W niniejszej

sprawie kasację wniesiono po upływie ponad trzech lat od uprawomocnienia się

orzeczenia.

Biorąc pod uwagę, że w kasacji nie zarzuca się merytorycznej wadliwości

orzeczenia, a tylko niewłaściwy tryb postępowania, że gdyby w przyszłości

okazało się, iż określona w orzeczeniu, powierzchnia nie jest prawidłowa, wpis

będzie mógł zostać sprostowany, to nie można zgodzić się, że zaskarżone

orzeczenie narusza interes Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu kasacji podniesiono także, że nakazanie wpisania w

dwóch różnych księgach wieczystych dwóch identycznych nieruchomości, w

przypadku wykonania orzeczenia doprowadziłoby do sytuacji w której dla

jednej nieruchomości prowadzone byłyby duże księgi wieczyste. Należy

zauważyć, że sprzeczny z prawem stan, w którym dla tej samej nieruchomości

prowadzone są dwie księgi wieczyste, jest niezależny od zaskarżonego kasacją

orzeczenia, jego uchylenie i oddalenie powództwa nie spowodowałoby

zamknięcia jednej z ksiąg wieczystych, a tylko powrót do poprzedniego

oznaczenia powierzchni nieruchomości w obu księgach.

Wobec niestwierdzenia, że zaskarżone orzeczenie narusza interes

Rzeczypospolitej Polskiej Sąd Najwyższy na mocy art. 393 12 k.p.c. orzekł jak w

sentencji wyroku.

aw

er