II CKN 973/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CKN 973/98

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 czerwca 2000 r.

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN - Marian Kocon

Sędziowie:

SN - Elżbieta Skowrońska-Bocian (spraw.)

SN - Zbigniew Strus

Protokolant: Anna Banasiuk

po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2000 r.

na rozprawie sprawy z powództwa E. M.

przeciwko W. M.

o rozwód

na skutek kasacji powódki

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 13 stycznia 1998 r., sygn. akt I ACa […]

oddala kasację.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z 13 stycznia 1998 r. sygn. akt

I ACa […] zmienił zaskarżony przez powódkę wyrok Sądu Wojewódzkiego

w S. z 28 maja 1997 r. sygn. akt I RC […] orzekający rozwód z winy obu stron

i ustalający kontakty pozwanego W. M. z dzieckiem. Zmiana dokonana

przez Sąd drugiej instancji odnosiła się do kontaktów z dzieckiem, przy czym

Sąd drugiej instancji ustalił kontakty z dzieckiem w sposób zgodnie

wnioskowany przez strony.

W kasacji od tego wyroku powódka wskazuje naruszenie prawa

materialnego przez błędną wykładnię art. 57 § 1 w zw. z art. 23 kro oraz

naruszenie art. 441, art. 232 i art. 382 kpc. W kasacji skarżąca kwestionuje

jedynie orzeczenie rozwodu z winy obu stron wskazując, że winę ponosi

wyłącznie pozwany.

Oddalając kasację Sąd Najwyższy miał na uwadze co następuje:

Orzekając rozwód z winy obu stron postępowania Sądy orzekające

ustaliły, że między stronami dochodziło do nieporozumień na tle sposobu

prowadzenia gospodarstwa rolnego należącego do pozwanego. Powódka miała

pozwanemu za złe nadużywanie alkoholu, z tym, że biegły badający pozwanego

(w innej sprawie) nie rozpoznał u niego choroby alkoholowej. Wielokrotnie byli

przez powódkę wzywani policjanci, którzy nie znajdowali podstaw do

interwencji. Powódka często wyjeżdżała pozostawiając męża na gospodarstwie,

także z małym dzieckiem. Wreszcie powódka jesienią 1995 r. wyprowadziła się

od męża do W.. W tej sytuacji przyjęcie, że obie strony ponoszą winę za rozkład

pożycia nie nasuwa wątpliwości.

Skarżąca kładzie szczególny nacisk na nie dopuszczenie wnioskowanego

przez powódkę dowodu z opinii Rodzinnego Ośrodka Diagnostyczno –

Konsultacyjnego na okoliczność nadużywania alkoholu przez pozwanego

i wpływ tego na rozpad małżeństwa. Należy w tym względzie zauważyć,

że art. 441 kpc nakłada na sąd obowiązek badania w procesie rozwodowym

przede wszystkim okoliczności dotyczących rozkładu pożycia, jednak nie

nakłada na sąd działania w tym zakresie z urzędu ani przeprowadzania

wszystkich dowodów wnioskowanych przez strony. W szczególności nie jest

wyłączone skorzystanie przez sąd z możliwości pominięcia dowodu, jeżeli

pewna okoliczność jest już dostatecznie wyjaśniona (art. 217 § 2 kpc).

W rozpoznawanej sprawie zaś zostało wykazane, że zachowanie się powódki

było

tego

rodzaju,

iż

pozwala

postawić

jej

zarzut

zawinienia.

Stopień zawinienia, to czy wina jednego z małżonków ma charakter

dominujący, pozostaje w tym względzie bez znaczenia.

Jak wynika z powyższego nie znajduje potwierdzenia zarzut naruszenia

wskazanych w kasacji przepisów postępowania. W ustalonym zaś stanie

faktycznym nie sposób mówić o naruszeniu art. 57 § 1 w zw. z 23 kro.

Z tych względów kasacja podlegała oddaleniu jako pozbawiona

usprawiedliwionych podstaw (art. 39312 kpc).

aw

jg