II CKN 887/97 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CKN 887/97

POSTANOWIENIE

Dnia 9 lipca 1998 r.

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSN - G. Bieniek

Sędziowie:

SN - A. Górski (spraw.)

SA - I. Koper

Protokolant: P.Malczewski

po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 1998 roku

na rozprawie sprawy z wniosku Marzeny K.

z udziałem Cezarego K.

o zezwolenie na wydanie paszportu

na skutek kasacji uczestnika postępowania

od postanowienia Sądu Wojewódzkiego w S.

z dnia 7 lipca 1997 roku,

p o s t a n a w i a:

oddalić kasację.

UZASADNIENIE

Wnioskodawczyni Marzena K. wnosiła o wyrażenie przez Sąd potrzebnej

do starań o wydanie paszportu małoletniemu Wojciechowi K., czemu

sprzeciwia się jego ojciec uczestnik Cezary K.

Postanowieniem z dnia 27 marca 1997 r. Sąd Rejonowy uwzględnił wniosek

Apelacja uczestnika postępowania od tego rozstrzygnięcia została oddalona

postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w S. z dnia 7 lipca 1997 r.

W kasacji od tego orzeczenia wniesionej przez pełnomocnika uczestnika

postępowania powołano się na naruszenie prawa materialnego przez błędną

interpretację art. 97 § 2 k.r.i o., oraz naruszenie art. 382 kpc przez brak analizy

dowodów zgromadzonych w załączonych do niniejszej sprawy aktach sprawy

rozwodowej i o zaprzeczenie ojcostwa. Z tych przyczyn skarżący wnosi o

uchylenie postanowień sądów obu instancji i przekazanie sprawy Sądowi

Rejonowemu w Ł. do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wbrew zarzutowi kasacji w sprawie nie doszło do naruszenia art. 97 § 2

k.r.i o. przez taką interpretację tego przepisu, jakiej dokonał Sąd II-giej

instancji.

Zgodnie z jego treścią o istotnych sprawach dziecka rodzice

rozstrzygają wspólnie; w braku porozumienia między nimi rozstrzyga sąd

opiekuńczy. Nie ulega wątpliwości, że kwestia ewentualnego wyjazdu za

granicę, nawet jeśli jest to planowany pobyt krótkotrwały, należy do istotnych

spraw dziecka. Przy braku możliwości porozumienia się rodziców co do tej

kwestii - jak to ma miejsce w niniejszej sprawie - Sąd opiekuńczy zobowiązany

był do podjęcia decyzji stanowczej aczkolwiek, nie ulega wątpliwości, że

najlepsze są tu decyzje uzyskane w drodze mediacji sądu między rodzicami jak to się podnosi w kasacji. Merytorycznie zaś decyzja pozytywna w tej

kwestii Sądu I-szej instancji została przez Sąd II-giej instancji słusznie

zaakceptowana. Przede wszystkim należy zgodzić się z tym Sądem, że w

obecnym stanie rzeczy nie do przyjęcia jest propozycja uczestnika, iż to on

pozostanie z dzieckiem w czasie, kiedy wnioskodawczyni wyjedzie za granicę.

Pomiędzy ojcem a dzieckiem na skutek rzadkości dotychczasowych kontaktów

nie zdążyły się wytworzyć na tyle bliskie więzi psychiczne, ażeby dziecko nie

doznało stresu spowodowanego nieobecnością matki. Dlatego też ze względu

na dobro dziecka taki wariant rozwiązania kwestii wyjazdu zagranicznego

został przez Sąd trafnie odrzucony. Póki co dziecko nie powinno pozostawać

dłużej bez obecności matki.

Z kolei skarżący nie wykazał istnienia poważnych przeciwskazań dla

wyjazdu matki razem z synem. Przekonują bowiem argumenty Sądu II-giej

instancji, że z uwagi na wykształcenie matki, jej zawód i stan zdrowia należy

wykluczyć przy rozsądnym stawianiu sprawy aby wnioskodawczyni planowała

zbyt długi pobyt za granicą, czy wręcz wyjazd na stałe, co sugeruje skarżący.

Wszelkie racjonalne przesłanki przeczą możliwości podjęcia przez nią takiej

decyzji. Również stan zdrowia dziecka cierpiącego na alergię nie stanowi

przeszkody w takiej podróży, a przynajmniej uczestnik nie wykazał żeby

łączyło się to ze szczególniejszym zagrożeniem dla dziecka.

W rezultacie zatem powołana w kasacji podstawa w postaci naruszenia treści

art. 47 § 2 k.r.i o. okazała się nieusprawiedliwiona.

Tym bardziej bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 382 kpc na którym opiera

się druga podstawa kasacji z art. 393 1 kpc. Skarżący ma pretensję do Sądu IIgiej instancji, że ten nie wykorzystał należycie dowodów dołączonych akt spraw

rozwodowych i o zaprzeczenie ojcostwa i nie wyjaśnił bliżej prawdziwych

przyczyn, które zdecydowały o tym, że kontakty ojca z dzieckiem były

dotychczas tak sporadyczne. Otóż wyjaśnienie tej kwestii w niniejszej sprawie

było zbędne. Mogło by ono być uzasadnione gdyby w sprawie chodziło

o ewentualne uregulowanie sposobu wykonywania przez rodziców władzy

rodzicielskiej, zwłaszcza przez jej ograniczenie. Nie ma zaś znaczenia w

sprawie rozstrzygnienie jednostkowej kwestii, czy dziecko może wyjechać z

matką za granicę do jej znajomych czy też nie.

Dlatego też powołana w kasacji podstawa naruszenia prawa procesowego była

chybiona.

Skoro obie podstawy kasacji okazały się być nieusprawiedliwionymi, należało

ją na mocy art. 39312 kpc oddalić.

db