II CKN 584/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CKN 584/98

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 listopada 1999 r.

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN - E. Skowrońska - Bocian

Sędziowie:

SN - H. Ciepła (spraw.)

SN - M. Sychowicz

Protokólant: B. Gruszka

po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 1999 r.

na rozprawie sprawy z powództwa M. i X. małż. J.

przeciwko „S.” Spółce Akcyjnej w P.

o zapłatę,

na skutek kasacji pozwanej

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Ł.

z dnia 3 marca 1998 r., sygn. akt III Ca […]

oddala kasację i zasądza od pozwanej na rzecz powodów kwotę

2.247 zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26.VIII.1997 r. Sąd Rejonowy w P. zasądził

od pozwanej Spółki kwotę 7.500 zł tytułem odszkodowania z umowy

przechowania samochodu.

W motywach stwierdził, że powód X. J. w dniu 14.II.1997 r. pozostawił

na przyzakładowym parkingu pozwanej Spółki samochód osobowy marki

„F. […]” stanowiący przedmiot ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej,

który został skradziony. Parking ten był urządzony na terenie stanowiącym

własność pozwanej Spółki, był przeznaczony do parkowania samochód

pracowników zatrudnionych w pozwanej Spółce, był ogrodzony, a ruch

pojazdów odbywał się przez bramę zamykaną i otwieraną przez portiera.

Zdaniem Sądu Rejonowego strony łączyła umowa przechowania, z której

pozwana Spółka się nie wywiązała i ponosi pełną odpowiedzialność

za poniesioną przez powodów szkodę.

Oddalając wyrokiem z dnia 3.III.1998 r. apelację pozwanej Spółki, Sąd

Wojewódzki w Ł. nie dopatrzył się podnoszonego przez skarżącą naruszenia

przepisu art. 835 k.c.. Sąd ten zaaprobował konkluzję Sądu I instancji

o skutecznym zawarciu umowy przechowania, jak też odpowiedzialności

za utratę samochodu.

Pozwana Spółka w kasacji opartej na podstawie określonej w art. 393 1

pkt 1 k.p.c. zarzuciła naruszenie przepisu art. 835 k.c. przez niewłaściwe

zastosowanie oraz art. 60 k.c. przez błędną wykładnię. W konkluzji wniosła

o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W sytuacji, gdy skarżąca nie zarzuca, jak w przedmiotowe sprawie,

naruszenia przepisów postępowania przez poczynienie wadliwych ustaleń, które

miało istotny wpływ na wynik sprawy, dla oceny trafności zarzutu naruszenia

prawa materialnego, miarodajny jest stan faktyczny przyjęty za podstawę

wydania zaskarżonego wyroku, którym to stanem Sąd Najwyższy jest

bezwzględnie związany.

Przy poczynionych ustaleniach zarzut powołanych w kasacji przepisów

prawa jest chybiony.

Umowa przechowania może być zawarta w dowolnej formie, w tym także

w sposób dorozumiany. Do jej zawarcia w taki sposób dochodzi często

w związku ze świadczeniem pracy, przy czym umowa ta może dotyczyć

przedmiotów, które pracownik zwykle wnosi na teren zakładu pracy.

Przedmiotem takim może też być samochód, którym pracownik dojeżdża

do pracy, co w obecnych czasach jest nader powszechne. Nie można bowiem

przyjąć, by samochód służący pracownikowi jako środek dojazdu do pracy nie

pozostawał w żadnym związku z wykonywaniem pracy, a tylko wówczas,

byłoby wyłączone powstanie stosunku przechowania w sposób dorozumiany.

Skoro poza sporem pozostaje fakt urządzenia przez skarżącą Spółkę dla

pojazdów jej pracowników, na terenie przyzakładowym ogrodzonego parkingu,

z bramą wjazdową zamykaną przez zakładowego portiera, nie może ona

skutecznie zwalczać trafności poglądu, że między nią z powodem X. J.

doszło do zawarcia w sposób dorozumiany ubocznej umowy przechowania.

W konsekwencji zasadnie też Sąd Wojewódzki przyjął, że skarżąca Spółka

zobowiązana była do przechowywania samochodu powodów w stanie

nie pogorszonym i odpowiada za jego utratę. Zatem tak przepis art. 60,

jak i art. 835 k.c. zostały zastosowane bezbłędnie.

Z tych przyczyn kasację, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw,

oddalono (art. 39312 k.p.c.). O kosztach sporu orzeczono na podstawie art. 98 § 1

k.p.c.

aw

jg