II CKN 513/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CKN 513/98

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 października 1999 r.

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN – F. Barczewska

Sędziowie:

SN – A. Górski

SN – H. Pietrzkowski (spraw.)

Protokólant: E. Chojnacka

po rozpoznaniu w dniu 13 października 1999 r.

na rozprawie sprawy z powództwa W. Z.

przeciwko P. S.A. […] Inspektoratowi w Ł.

o zapłatę

na skutek kasacji powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 11 marca 1998 r., sygn. akt I ACa […]

1. oddala kasację,

2. nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w […], po rozpoznaniu apelacji strony pozwanej

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Ł. uwzględniającego powództwo W. Z.

o zasądzenie kwoty 21.000 zł. tytułem odszkodowania za skradziony samochód,

który był ubezpieczony u strony pozwanej, wyrokiem z dnia 11 marca 1998 r.

zmienił ten wyrok i powództwo oddalił.

Rozstrzygnięcia zawarte w obu wyrokach oparte zostały na tych samych,

następujących okolicznościach faktycznych:

W dniu 5 maja 1997 r. powód zaparkował przedmiotowy samochód w Ł.

przy ul. W.. Po zamknięciu samochodu na kluczyki, schował je wraz z dokumentami

do saszetki, którą zabrał ze sobą i poszedł na pobliskie złomowisko w poszukiwaniu

części samochodowych. Po powrocie stwierdził, że samochód został skradziony,

wtedy też zorientował się, że nie ma przy sobie saszetki.

Sąd Apelacyjny uznał, że skoro powód nie potrafi - jak zeznał - wyjaśnić

w jaki sposób utracił saszetkę i nie wyklucza, że odłożył ją zapominając o niej

w czasie przeszukiwania złomowiska, , to oznacza, że nie zabezpieczył znajdujących

się w saszetce kluczyków oraz dokumentów samochodu. Nie może zatem korzystać

z ochrony ubezpieczeniowej, która - zgodnie z § 5 ust.1 pkt 6 ogólnych warunków

ubezpieczenia, stanowiących integralną część umowy ubezpieczenia autocasco obejmuje

szkodę

spowodowaną

kradzieżą

samochodu

pod

warunkiem

zabezpieczenia z należytą starannością poza pojazdem kluczyków i dokumentów

pojazdu.

Od powyższego wyroku pełnomocnik powoda wniósł kasację, którą oparł

na podstawie naruszenia prawa materialnego (art. 3931 pkt 1 k.p.c.) przez błędną

wykładnię § 5 ust.1 pkt 6 ogólnych warunków ubezpieczenia w zw. z art. 827 § 1 i 2

k.p.c., polegającą na uznaniu, że powód nie zabezpieczył z należytą starannością

poza pojazdem kluczyków i dokumentów pojazdu. Wnosił o uchylenie zaskarżonego

wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Przepisy o kasacji wymagają przytoczenia między innymi podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienia (art. 393 3 k.p.c.). Autor kasacji uzasadniając zarzut

naruszenia powołanych w kasacji przepisów prawa materialnego krytycznie odniósł

się do przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego oraz do ustaleń

faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia w zaskarżonym wyroku wskazując,

iż:

- ,,materiał dowodowy sprawy opiera się na zeznaniach powoda i to

mało szczegółowych",

- ,,koniecznym jest przesłuchanie świadka W. K.",

- ,,celowym staje się przesłuchanie świadka D. Ś.",

- ,,należy ustalić jak miało wyglądać staranne zabezpieczenie

samochodu",

- ,, dowód z przesłuchania taśmy nie został przeprowadzony".

Uzasadnienie kasacji nie koresponduje zatem z podstawą kasacyjną

naruszenia prawa materialnego. Prezentuje zarzuty nie mieszczące się w jej ramach.

Formułuje natomiast zarzuty, które mogłyby stanowić podstawę kasacyjną z art.

3931 pkt 2 k.p.c. mimo że na tej podstawie kasacja nie została oparta.

Powołany w kasacji zarzut naruszenia art. 827 § 1 i 2 k.c. nie został

w ogóle uzasadniony i nie wiadomo na czym - według skarżącego - miałoby polegać

naruszenie tego przepisu.

W świetle powyższego możliwości badania przez Sąd Najwyższy

prawdziwości przytoczonej podstawy, i tym samym możliwości merytorycznego jej

rozpoznania były ograniczone. Musiały zostać sprowadzone do oceny, czy Sąd

Apelacyjny dokonał właściwej wykładni - zawartego w § 5 ust.1 pkt 6 ogólnych

warunków ubezpieczenia, stanowiących integralną część umowy ubezpieczenia

łączącej strony - pojęcia ,, zabezpieczenie z należytą starannością poza pojazdem

kluczyków i dokumentów pojazdu" oraz czy poczynione w sprawie ustalenia

uzasadniały zastosowanie tego przepisu.

Akceptując wykładnię przyjętą przez Sąd Apelacyjny stwierdzić należy,

iż zaniedbanie właściciela ubezpieczonego samochodu, polegające na braku nadzoru

nad kluczykami i dokumentami pojazdu, które spowodowało ich utratę prowadzącą

do kradzieży samochodu - jest zaprzeczeniem, wymaganego przez ogólne warunki

ubezpieczenia autocasco, ,,zabezpieczenia z należytą starannością poza pojazdem

kluczyków i dokumentów pojazdu". Odmienna interpretacja § 5 ust.1 pkt 6 ogólnych

warunków ubezpieczenia prowadziłaby do zrównania oceny wypadku utraty

kluczyków i dokumentów samochodu zawinionej przez właściciela samochodu

z wypadkiem ich kradzieży, której właściciel samochodu nie mógł zapobiec

(np. kradzież szczególnie zuchwała).

Z przytoczonych względów zarzut naruszenia przez Sąd Apelacyjny § 5

ust.1 pkt 6 ogólnych warunków ubezpieczenia ocenić należało jako bezzasadny.

Skutkowało to oddaleniem kasacji na podstawie art. 393 12 k.p.c. O kosztach

postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 102 k.p.c. w zw.

z art. 39319 i art. 391 k.p.c.

aw

db