II CKN 416/97 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CKN 416/97

W Y R O K

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 października 1997 r

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący: Prezes SN - T. Ereciński (spraw.)

Sędziowie:

SN - G. Bieniek

SN - T. Wiśniewski

Protokolant: P. Malczewski

po rozpoznaniu w dniu 29 października 1997 roku

sprawy z powództwa J. L.

przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń SA

o zapłatę

na skutek kasacji powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 14 stycznia 1997 roku,

1. zmienia zaskarżony wyrok w pkt I w ten sposób, że kwotę 2 000 zł

(dwa tysiące złotych) zastępuje kwotą 5 000 zł (pięć tysięcy złotych),

2. w pozostałej części kasację oddala,

3. koszty postępowania kasacyjnego między stronami wzajemnie

znosi,

4. nakazuje ściągnąć od powoda z zasądzonego roszczenia na rzecz

Skarbu Państwa (Sąd Wojewódzki w K.) kwotę 662,5 zł (sześćset

sześdziesiąt

dwa

zł

i

pięćdziesiąt

groszy)

tytułem połowy

nieuiszczonego wpisu od kasacji oraz od pozwanego na rzecz

Skarbu Państwa (Sąd Wojewódzki w K.) kwotę 662,5 zł (sześćset

sześćdziesiąt dwa złote i pięćdziesiąt groszy) tytułem nieuiszczonego

wpisu od kasacji.

UZASADNIENIE

Powód J. L. domagał się od PZU SA III Inspektorat w K. zasądzenia 120

mln starych zł, a po zmodyfikowaniu w toku procesu roszczenia żądał 15 000 zł

z tytułu zadośćuczynienia za cierpienie fizyczne i krzywdę moralną 2500 zł

tytułem odszkodowania za zakłócenia w działalności firmy powoda oraz

odszkodowania za uszkodzony samochód. Roszczenia te związane były z

wypadkiem samochodowym, któremu powód uległ 12 grudnia 1989 r.

Wyrokiem z 3 VI 1996 r. Sąd Wojewódzki w K. oddalił powództwo,

podzielając zarzuty pozwanego ubezpieczyciela, że stosowne odszkodowanie

zostało już wypłacone w toku postępowania likwidacyjnego.

Na skutek rewizji powoda Sąd Apelacyjny w . wyrokiem z 14 I 1997 r.

zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że zasądził na rzecz powoda kwotę 2

000 zł z ustawowymi odsetkami z tytułu zadośćuczynienia, w pozostałej zaś

części rewizję oddalił.

Wyrok Sądu Apelacyjnego zaskarżył kasacją powód zarzucając

naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 445 § 1 k.c oraz

naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na treść

wyroku - tj. art. 217 w zw. z art. 322 k.p.c. Skarżący wnosił o zmianę wyroku i

zasądzenie od strony pozwanej kwoty 15,5 tys. zł z ustawowymi odsetkami oraz

uchylenie w pozostałym zakresie wyroków obu instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że skarżący błędnie powołuje

się na naruszenie przez sąd II instancji przepisów postępowania mających

istotny wpływ na wynik postępowania - tj. art. 217 w zw. z art. 322 oraz art. 233

§ 1 k.p.c. Zaskarżenie kasacją orzeczenia sądu II instancji nie może opierać się

na zarzutach dotyczących uchybień sądu pierwszej instancji. Te bowiem

podlegają kontroli instancyjnej. Ponieważ orzeczenie Sądu Wojewódzkiego

było wydane przed dniem 1 lipca 1996 r., to stosownie do art. 11 ust. 2 i 3

ustawy z 1 marca 1996 r. o zmianie k.p.c i innych ustaw - kontroli kasacyjnej

podlegać może prawidłowości wypełnienia przez ten sąd obowiązków sądu

rewizyjnego (art. 385 - 390 k.p.c w brzmieniu sprzed 1 VII 1996 r.). W związku

z tym zarzut naruszenia art. 217 i 233 § 1 k.p.c może być postawiony temu

sądowi zasadnie tylko wówczas, gdy uzupełniając lub ponawiając dowody

dokonywał on własnych nowych ustaleń faktycznych w sposób sprzeczny z

wynikającymi z art. 233 k.p.c regułami. Takich zarzutów skarżący nie podniósł

i nie wykazał.

Na marginesie wskazać należy kolejną niekonsekwencję wywodów

kasacji - skarżący zarzuca naruszenie istotnych przepisów postępowania a

jednocześnie wbrew dyspozycji art. 39315 k.p.c domaga się zmiany

zaskarżonego orzeczenia Sądu Apelacyjnego.

Nie znajdując jednak takich istotnych naruszeń postępowania przez Sąd II

instancji, w związku z treścią powołanego art. 393 15 k.p.c, Sąd Najwyższy

związany

jest

stanem

faktycznym

stanowiącym

podstawę

wydania

zaskarżonego wyroku. W stanie faktycznym ustalonym przez Sąd Apelacyjny

znajduje natomiast uzasadnienie zarzut naruszenia przez ten Sąd art. 445 § 1 k.c

- polegający na nieodpowiedniej ocenie adekwatności odszkodowania, które

powinien otrzymać powód za szkodę jaką poniósł w wypadku samochodowym

w dniu 12 grudnia 1989 r.

W wypadku tym powód doznał urazu głowy, połączonego z rozległą raną

tłuczoną czoła oraz stłuczenia lewej strony klatki piersiowej. W późniejszym

czasie wystąpiły objawy neurologiczne spowodowane uszkodzeniem naczyń

krwionośnych opony twardej mózgowej. W wyniku doznanych obrażeń powód

był niezdolny do pracy i wymagał leczenia specjalistycznego przez okres około

6 miesięcy, zaś po tym czasie uszczerbek na zdrowiu określony został na 35 %

trwałego inwalidztwa w tych okolicznościach przyznaną przez ubezpieczyciela

kwotę 1000 zł i dodatkowo zasądzoną przez Sąd kwotę 2000 zł należy uznać za

niewspółmiernie niską w stosunku do procentu utraty zdrowia oraz częściowej

utraty przez powoda zdolności do pracy zarobkowej i w konsekwencji zdaniem

Sądu Najwyższego zasądzoną kwotę należy podwyższyć do kwoty 5 000 zł

wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 17 maja 1993 r. do dnia spełnienia

świadczenia. Należy podkreślić, że zadośćuczynienie z art. 445 k.c ma przede

wszystkim charakter kompensacyjny i tym samym jego wysokość musi

przedstawiać odczuwalną wartość ekonomiczną adekwatną do kosztów

utrzymania i wymagań gospodarki rynkowej.

Z tych względów na podstawie art. 393 15 i 39312 k.p.c orzeczono jak w

sentencji. O kosztach procesu za instancję kasacyjną orzeczono na podstawie

art. 39319 w zw. z art. 102 i 108 § 1 k.p.c oraz art. 11 ustawy o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych.

jg