II CKN 341/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CKN 341/98

POSTANOWIENIE

Dnia 12 lutego 1999 r.

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN

- J. Suchecki (spraw.)

Sędziowie

- Z. Świeboda

SN

SN

-

T. Żyznowski

po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 1999 r.

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa H. B.

przeciwko A. C.

o ochronę dóbr osobistych,

na skutek kasacji powódki

od postanowienia Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 2 lutego 1998 roku, sygn. akt I ACa […]

p o s t a n a w i a:

odrzucić kasację i oddalić wniosek pełnomocnika powódki z urzędu

o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów ich opłaconej pomocy

prawnej.

UZASADNIENIE

Sąd Wojewódzki oddalił powództwo o ochronę dóbr osobistych powódki,

a Sąd Apelacyjny oddalił jej apelację.

Wyrok

Sądu

Apelacyjnego

powódka,

działająca

przez

adwokata

ustanowionego z urzędu, zaskarżyła kasacją wnosząc o jego uchylenie, jak również

o uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu Sądowi

do ponownego rozpoznania. Kasacja zawiera również wniosek o zasądzenie

od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu

zgodnie z załączonym ich zestawieniem, zawierającym także oświadczenie iż

nie zostały one zapłacone.

Kasacja zarzuca naruszenie przez Sąd Apelacyjny przepisów postępowania

w zakresie oceny materiału dowodowego, lecz nie wskazuje w sposób konkretny

jakie przepisy zostały przez ten Sąd naruszone.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

wykładnia art. 3931, art. 3933, art. 39311 i art. 3938 kpc jest już ugruntowana

w orzecznictwie. Tak np. w postanowieniu z dnia 11 marca 1997 r. III CKN 13/97

(OSN 8/98, poz. 114) Sąd Najwyższy stwierdził, że dla zachowania formy kasacji

nie jest wystarczające ograniczenie się do powołania przepisu art. 393 1 pkt 2 kpc, ale

konieczne jest także uzasadnienie podnoszonej podstawy kasacyjnej przez

wskazanie które przepisy, oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy

zostały naruszone. W przeciwnym razie ocena zasadności kasacji nie jest w ogóle

możliwa, samo zaś pismo pozostaje tylko namiastką środka odwoławczego.

Brak przytoczenia podstaw kasacyjnych w sposób tak określony jest brakiem

nieusuwalnym, gdyż wykracza poza pojęcie braku formalnego pisma procesowego,

odbierając środkowi odwoławczemu cechy dopuszczalnej kasacji (wykładnia

z postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r. III CKN 29/97 - OSN 67/97, poz. 96). W niepublikowanym wyroku z dnia 19 marca 1997 r. II CKN 16/97

Sąd Najwyższy wyłożył m.i. że nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania

konkretyzacji zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego jakiego aktu prawnego

dotyczy podstawa kasacji.

Podzielając w pełni przytoczoną wykładnię wskazanych norm kodeksu

postępowania cywilnego Sąd Najwyższy uznał, że kasacja jako nie spełniająca

wymagań przewidzianych w art. 3933 kpc jest niedopuszczalna i ulega odrzuceniu

z mocy art. 3938 w związku z art. 3935 kpc.

Oddalając wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

Sąd Najwyższy zważył, że rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia

12 grudnia 1997 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłat za czynności

radców prawnych (Dz.U. Nr 154, poz. 1013, zmiana Dz.U. z 1998 r. Nr 159,

poz. 1049) stanowi, Ze adwokatowi ustanowionemu z urzędu przysługuje prawo

domagania się od Skarbu Państwa kosztów nie opłaconej pomocy prawnej

w wysokości określonej w rozporządzeniu (§§ 21-23 i 25).

Pomoc ta jednakże powinna być udzielana zgodnie z wymaganiami stawianymi

profesjonaliście, jak to już wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia

14 sierpnia 1997 r. II CZ 88/97 (OSN 3/98, poz. 40).

W sprawie niniejszej „pomoc prawna” udzielona powódce polegała na sporządzeniu

i wniesieniu kasacji nie spełniającej - jak to już wyjaśniono - podstawowych

warunków proceduralnych stawianych temu środkowi, co spowodowało konieczność

jej odrzucenia już na posiedzeniu niejawnym jako - według przytoczonego orzeczenia

z dnia 11 marca 1997 r. - „namiastki środka odwoławczego”.

Zdaniem Sądu Najwyższego rażąco sprzeczne z zasadami profesjonalizmu

czynności adwokata ustanowionego z urzędu nie upoważniają go do skutecznego

domagania się przyznania mu kosztów nie opłaconej pomocy prawnej.

Za takie należy uznać czynności adwokata w sprawie niniejszej stąd - zdaniem Sądu

-

brak

podstaw

by

z

mocy

wymienionych

przepisów

rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 1997 r. przyznać mu zwrot tych kosztów.

aw

jg