II CKN 312/97 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CKN 312/97

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 października 1997 r.

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN - T.Żyznowski (spraw.)

Sędziowie:

SN - S.Dąbrowski

SN - J.Gudowski

Protokolant: G.Banaszewska

po rozpoznaniu w dniu 8 października 1997 r.

na rozprawie sprawy z powództwa A. S.

przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych w Ł.

o odszkodowanie

na skutek kasacji powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 17 grudnia 1996 r., sygn. akt I ACr […]

oddala kasację.

UZASADNIENIE

Po powtórnym rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z dnia 19 marca 1996 r.

sygn. akt I C […] Sąd Wojewódzki w S. oddalił powództwo. Z ustaleń

przytoczonych w uzasadnieniu tego wyroku, w całości aprobowanych przez Sąd

drugiej instancji, wynika, że powód A. S. prowadził dnia 20 grudnia 1990 r.

około godz. 700 samochód osobowy F. na trasie C. – W. w kierunku W..

Padała marznąca mżawka i było ślisko, co prowadzący pojazd stwierdził już

po pierwszych

kilometrach

jazdy.

Powód

poruszał

się

z

szybkością

około 50 km/godz. Zbliżając się do osi jezdni powód wpadł w poślizg i zjechał

na lewy pas jezdni, gdzie zderzył się z prawidłowo jadącym samochodem

ciężarowym „A.”, doznając ciężkich obrażeń ciała.

Szybkość jazdy uwzględniająca warunki drogowe istniejące w dacie wypadku

nie powinna przekraczać 20 km/godz. Pozwany Skarb Państwa - Zarząd Dróg

Publicznych w W. wypełnił swoje obowiązki w zakresie zimowego utrzymania

drogi, na której doszło do wypadku. Droga była posypywana w sposób

wynikający z zakwalifikowania jej do drogi drugiej kolejności utrzymania.

Ciągła marznąca mżawka w dużym stopniu niwelowała skutki posypania drogi.

Wobec braku - w ocenie tego Sądu przesłanek z art. 417 § 1 k.c. - powództwo

uległo w całości oddaleniu.

Rewizję, opartą na podstawach z art. 368 pkt 1, 3-5 k.p.c. (w brzmieniu

obowiązującym do dnia 1 lipca 1996 r.), złożył powód.

Sąd Apelacyjny - po przeprowadzeniu uzupełniającej opinii biegłych R. R.

i A. C. - zaskarżonym wyrokiem oddalił rewizję podzielając ustalenia i wnioski

Sądu pierwszej instancji.

Kasację - opartą na obu podstawach przewidzianych w art. 3931 pkt 1 i 2 k.p.c. złożył powód.

Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. obrazę art. 415 i 417 k.c.

przez przyjęcie wadliwej ich interpretacji oraz obrazę art. 328 § 2 k.p.c. przez

brak uzasadnienia dlatego Sąd Apelacyjny przyjął inny stan faktyczny niż

wynikający z materiału sprawy.

Wskazując na powyższe wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i ewentualnie

poprzedzającego go wyroku Sądu Wojewódzkiego w S. z dnia 19 marca 1996 r.

sygn. akt I C […] i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego jej

rozpoznania.

Sąd Najwyższy oddalił kasację z przyczyn następujących:

Kasacja - jak wynika z powyżej przytoczonych przepisów - opiera się na obu

przytoczonych podstawach. Ponieważ dla oceny przez Sąd Najwyższy,

rozpoznający kasację, o trafności zarzutu naruszenia prawa materialnego

miarodajnym jest stan faktyczny sprawy, będący podstawą wydania

zaskarżonego wyroku (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1997 r. II CKN

18/97 - OSNCK 1997, nr 8, poz. 112) - w pierwszej kolejności wymaga

rozważenia zarzut obrazy art. 328 § 2 k.p.c. W myśl tego przepisu uzasadnienie

wyroku powinno zawierać wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia,

a mianowicie ustalenie faktów, które Sąd uznał za udowodnione, dowodów na

których się oparł, i przyczyn dla których innym dowodom odmówił

wiarygodności i mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku

z przytoczeniem przepisów prawa. Podstawa faktyczna orzeczenia jest pełna

w tym znaczeniu, że w toku długotrwałego postępowania wyczerpane zostały

dostępne środki dowodowe, czego nie kwestionuje skarżący. Sądy obu instancji

- wbrew odmiennemu twierdzeniu skarżącego - wskazały fakty, jak to nakazuje

art. 328 § 2 k.p.c., które zostały uznane za udowodnione oraz przytoczyły

dowody stanowiące podstawę dokonanych ustaleń faktycznych. Nie zachodzi

potrzeba kolejnego przytaczania ustalonych

faktów poza wskazaniem

rozstrzygających o wyniku sporu. Mianowicie krytycznego dnia 20 grudnia

1990 r. w godzinach rannych (około 700), szosa po której poruszał się powód

A. S. (C.- W. w kierunku W.) byłą oblodzona. Fakt ten został jednoznacznie

potwierdzony także w zeznaniach świadków powołanych przez skarżącego

w kasacji. I tak św.: M. O. zeznał, że padała mżawka i było ślisko (k. 75

i 344 odw.), św.: C. Z. ...”jezdnia była śliska..., „koła buksowały...,

...”widziałem samochody w rowach...” (k. 75 i odw. oraz k. 345),

św.: S. S. ...”Wyraźnie

czuło

się

w

samochodzie

śliskość

jezdni...”

(k. 345 odw.), św.: J. R. ...”Odcinkami były miejsca gdzie było bardzo ślisko...”

(k. 76).

Stwierdzenie istnienia w konkretnym miejscu i dacie wypadku nie

zabezpieczonego przez stronę pozwaną dostępnymi jej środkami odcinka drogi,

nie uzasadnia przyjęcia, że funkcjonariusze strony drogowej zaniedbali swoje

obowiązki. Sądy obu instancji ustaliły, że funkcjonariusze służby drogowej

wykorzystali dostępne im środki techniczne i materiałowe i pomimo tego nie

byli w stanie zniwelować wysoce niekorzystnych skutków panujących wówczas

warunków atmosferycznych. Droga na której krytycznego dnia poruszał się

powód była zaliczona do drugiej kategorii zimowego utrzymania. Zgodnie

z obowiązującymi kryteriami odcinek drogi, na którym doszło do wypadku

mógł nie być w ogóle posypany, nawet w warunkach atmosferycznych jakie

istniały w dacie wypadku. Uzasadnienia Sądów obu instancji zawierają

niezbędne elementy określone w przytoczonym art. 328 § 2 k.p.c. Nie zachodzi

twierdzona w kasacji dysharmonia pomiędzy ustaleniami Sądów niższych

instancji. Każde z tych uzasadnień umożliwia dokonanie kontroli pod względem

ich prawidłowości i zgodności z obowiązującymi przepisami, odzwierciedlają

one i ujawniają w dostatecznym stopniu tok procesu myślowego i decyzyjnego

każdego z wymienianych Sądów orzekających, ostatecznym wynikiem których

jest treść sentencji zapadłych orzeczeń. Powyższe prowadzi do wniosku, że brak

jest usprawiedliwionej podstawy z art. 3931 pkt 2 k.p.c. Skarżący eksponując

w skardze kasacyjnej inne - od ustalonych i przyjętych przez Sąd przyczyny

wypadku - nie zarzucił przekroczenia przez Sąd orzekający uprawnień

przewidzianych w art. 233 § 1 k.p.c. Można zatem ograniczyć się do

stwierdzenia, że każda ocena, w tym także wyników postępowania

dowodowego, wyrażana w warunkach rozbieżnych twierdzeń stron i świadków

powinna być - jak w rozpoznawanej sprawie - wynikiem samodzielności i

niezależności w rozumowaniu i wyciąganiu wniosków istotnych a nie

eksponowanych przez strony. Każda bowiem ze stron procesowych stara się - ze

zrozumiałych względów - narzucić Sądowi orzekającemu własną ocenę zdarzeń

(faktów), korzystną dla jej stanowiska procesowego i oczekiwanego wyniku

sporu. Nie podzielenie tak prezentowanego i dowodzonego stanowiska nie jest

równoznaczne z popełnionymi wadliwościami w sferze prawa procesowego lub

materialnego. Ustalone niewadliwie przyczyny wypadku jakiemu uległ powód

wykluczają podciągnięcie ustalonego stanu faktycznego pod przepis art. 415 lub

417 k.c. Rozumienie treści i znaczenia tych przepisów nie nasuwa wątpliwości,

co przesądza o braku podstawy z art. 3931 pkt 1 kpc i w konsekwencji oddaleniu

kasacji z przyczyn w art. 39312 kpc wskazanych.

aw

er