II CKN 308/97 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CKN 308/97

POSTANOWIENIE

Dnia 10 września 1997 r.

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSN - S. Dąbrowski (spraw.)

Sędziowie:

SN - K. Kołakowski

SN - E. Skowrońska-Bocian

Protokolant: I. Pawlata

po rozpoznaniu w dniu 10 września 1997 r.

na rozprawie sprawy z wniosku J. M.

z udziałem Z. K.

o zniesienie współwłasności nieruchomości

na skutek kasacji Z. K.

od postanowienia Sądu Wojewódzkiego w W.

z dnia 22 stycznia 1997 r., sygn. akt II Ca […]

p o s t a n a w i a:

oddalić kasację; zasądzić od Skarbu Państwa (Sąd Rejonowy w Ś.)

na rzecz adw. U. T. 600 (sześćset) złotych wynagrodzenia z tytułu

nie opłaconej pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Ś. postanowieniem z dnia 29 października 1996 r. zniósł

częściowo współwłasność zabudowanej działki Nr […] o pow. 0,32 ha,

położonej we wsi M., przy ul. L. […], której współwłaścicielami po połowie są

wnioskodawczyni J. M. i uczestnik Z. K. przez: 1) przyznanie 2 działek

Nr […]/2 i […]/4 oraz lokalu mieszkalnego Nr 1 i budynku gospodarczego

z szopą

-

wnioskodawczyni,

2) przyznanie

działki

Nr

[…]/3,

lokalu

mieszkalnego Nr 2 i budynku gospodarczego z garażem - uczestnikowi

postępowania, 3) pozostawienie we współwłasności działki Nr […]5/[…]

pod budynkiem, 4) zasądzenie od uczestnika na rzecz wnioskodawczyni

kwoty 6.450 złotych tytułem wyrównania wartości udziałów.

Od tego postanowienia uczestnik postępowania wniósł apelację tylko w

zakresie obowiązku dokonania dopłaty w kwocie 6.450 złotych z tytułu

wyrównania wartości udziałów.

Na rozprawie apelacyjnej złożył oświadczenie, że rozszerza zakres apelacji ze

względu na brak orzeczenia o udziałach w częściach wspólnych budynku.

Sąd Wojewódzki w W. uznał, że rozszerzenie granic apelacji

na rozprawie nie było możliwe i postanowieniem z dnia 22 stycznia 1997 r.

oddalił apelację.

W

kasacji

od

postanowienia

Sądu

Wojewódzkiego

uczestnik

postępowania powołując się na podstawę z art. 393 1 pkt 1 kpc zarzucił

naruszenie art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali

(Dz.U. Nr 85, poz. 388 z 1994 r.) przez nie orzeczenie o pozostawieniu we

współwłasności części wspólnych budynku i określeniu udziału stron w tych

częściach. W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz

postanowienia Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy temu Sądowi do

ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest środkiem odwoławczym od orzeczenia sądu drugiej instancji

(art. 392 § 1 k.p.c). Wynika stąd, że w postępowaniu kasacyjnym przedmiotem

badania jest prawidłowość orzeczenia sądu drugiej instancji. Zaskarżone kasacją

postanowienie zapadło po rozpoznaniu apelacji uczestnika postępowania.

Stosownie do przepisu art. 378 § 1 k.p.c. Sąd Wojewódzki nie mógł przekroczyć

granic wniosków apelacji. Wnioski apelacji dotyczyły tylko tej części

orzeczenia sądu pierwszej instancji, w której zasądzono od uczestnika

postępowania na rzecz wnioskodawczyni kwotę 6.450 złotych. Apelacja nie

obejmowała rozstrzygnięcia w zakresie fizycznego podziału nieruchomości.

Uzupełnienie apelacji na rozprawie nie mogło być skuteczne ze względu na

upływ terminu z art. 369 § 1 k.p.c. Ewentualne naruszenie prawa materialnego art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, jako odnoszące

się do orzeczenia sądu pierwszej instancji, w zakresie nie objętym skargą

apelacyjną, nie stanowi usprawiedliwionej podstawy kasacji.

Z powyższych względów i na mocy art. 39312 k.p.c. Sąd Najwyższy

orzekł jak w sentencji postanowienia.

aw

jg