II CKN 1132/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CKN 1132/98

POSTANOWIENIE

Dnia 6 września 2000 r.

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSN - Tadeusz Żyznowski (spraw.)

Sędziowie:

SN - Bronisław Czech

SN - Marian Kocon

Protokolant: Anna Banasiuk

po rozpoznaniu w dniu 6 września 2000 r.

na rozprawie sprawy z wniosku A. F.

przy udziale M. C., X. C., B. J. i S. Z.

o stwierdzenie zasiedzenia

na skutek kasacji wnioskodawczyni

od postanowienia Sądu Wojewódzkiego w Ł.

z dnia 3 września 1998 r., sygn. akt III Ca […]

p o s t a n a w i a:

oddalić kasację.

UZASADNIENIE

Oddalając powtórnie, postanowieniem z dnia 29 grudnia 1997 r. sygn. akt

I Ns […] wniosek A. F. o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości

przez zasiedzenie Sąd Rejonowy, na podstawie dokonanych ustaleń, stwierdził,

że poprzednicy prawni wnioskodawczyni J. i E. D. nie posiadali przymiotu

posiadaczy samoistnych (art. 172 § 1 i 336 kc, k - 222-231).

Apelację wnioskodawczyni ponownie zarzucającą ... „sprzeczność istotnych

ustaleń Sądu z treścią zebranego materiału dowodowego przez przekroczenie

granic swobodnej oceny dowodów (art. 233 § 1 kpc)” oddalił - zaskarżonym

postanowieniem - Sąd Okręgowy podzielając w całości ustalenia faktyczne

i wnioski z nich wynikające (art. 385 w zw. z art. 13 § 2 kpc).

Kasację złożyła wnioskodawczyni A. F.. Skarżąca zarzuciła ... ”sprzeczność

istotnych ustaleń Sądu Wojewódzkiego z treścią materiału dowodowego

w sprawie wskutek przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, tj. obrazę

prawa procesowego określonego w art. 233 § 1 kpc” i wnosiła o uchylenie

zaskarżonego

postanowienia

oraz

przekazanie

sprawy

do

ponownego

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przytoczenie przez autora kasacji art. 233 § 1 kpc mającego wyczerpywać

podstawę kasacji przewidzianą w art. 3931 pkt 2 kpc można potraktować jako

spełnienie wymagania kasacji w odniesieniu do oznaczenia artykułu, które

w ocenie wnoszącego kasację został naruszony (por. m.in. orzeczenia Sądu

Najwyższego z dnia 11 marca 1997 r., III CKN 13/97 - OSNC 1997, nr 8, poz.

114, z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97 - OSNC 1997 nr 6-7, poz. 96

i z dnia 16 października 1997 r., II CKN 404/97 - OSNC 1998, nr 4, poz. 59).

Przepis art. 233 § 1 kpc - z woli ustawodawcy - pozostawia sądowi

orzekającemu zakreśloną tamże swobodę w zakresie oceny wiarygodności

i mocy dowodowej przy zachowaniu wymagań tamże wskazanych. Do nich

należy jednoznaczny, i nie doznający wyjątku nakaz wszechstronnego

rozważenia zebranego w sprawie materiału i uwzględnienia wszystkich

dowodów przeprowadzonych w sprawie oraz przedstawienie w uzasadnieniu

zaskarżonego orzeczenia wyniku tak przeprowadzonej analizy i oceny

w decyzyjnej fazie postępowania w sposób pozwalający możliwość jego

sprawdzenia w toku instancji (por. m.in. uzasadnienie postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 29 października 1996 r., III CKN 8/96 - OSNC 1997, nr 3,

poz. 30).

Oddalając apelację wnioskodawczyni Sąd drugiej instancji w całości

akceptował zarówno dokonane przez sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne

jak i wykładnię podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia. Odwołanie się

tego Sądu przez przytoczenie art. 385 kpc jako podstawy swego rozstrzygnięcia

jest - w okolicznościach tej sprawy - wystarczające (art. 328 § 2 w zw. z art. 391

i 39319 kpc oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 października 1998 r., II

CKN 923/98 OSNC 1999 r., nr 3, poz. 60). Motywacja Sądu pierwszej instancji

odznaczająca się - w przeciwieństwie do wywodów kasacji - wszechstronnością

i wyczerpującym ustosunkowaniem się do całości zebranego materiału

dowodowego oraz skrupulatnością, której wyrazem jest obszerne uzasadnienie

tego Sądu - spełnia wymagania ustawowe w art. 233 § 1 kpc i jest wyrazem

zachowania samodzielności oraz niezależności w toku badania, ustalania oraz

przedstawienia

kryteriów

oceny

i

wniosków

końcowych

w

pełni

odpowiadających art. 328 § 2 kpc. Skarżąca zarzucając w kasacji wadliwość

dokonanej oceny nie wykazała przekroczenia przez Sąd przysługujących mu

uprawnień. Postawienie tego zarzutu w postępowaniu kasacyjnym nie obliguje

Sądu Najwyższego jako instancji kasacyjnej do dokonania kolejnej oceny

wiarygodności i mocy dowodowej, lecz sprawdzenia czy wyznaczone

w przepisie art. 233 § 1 kpc granice swobody sędziowskiego osądu nie zostały

przekroczone (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 maja 1998 r. I PKN

123/98 - OSNAPiUS 1999, nr 10, poz. 344). Nadto stwierdzić należy, że dla

uwzględnienia kasacji opartej na podstawie z art. 3931 pkt 2 kpc niezbędnym

jest - co pomija kasacja - wykazanie następstw zarzucanych (i stwierdzonych)

wadliwości w sposób w tym przepisie określony (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 10 lutego 1999 r., I CKN 57/96 - OSNC 1997 nr 6-7, poz.

82). Z powyższego wynika, że kasacja nie posiada usprawiedliwionej podstawy

i na podstawie art. 39312 kpc (przy uwzględnieniu art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 24

maja 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego ... Dz.U.

Nr 48, poz. 554) podlega oddaleniu.

aw

jb.