II CKN 1095/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CKN 1095/98

POSTANOWIENIE

Dnia 11 lipca 2000 r.

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSN - Zdzisław Świeboda

Sędziowie:

SN - Helena Ciepła (spraw.)

SN - Tadeusz Domińczyk

Protokolant: Anna Jasińska

po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2000 r.

na rozprawie sprawy z wniosku Skarbu Państwa – Urzędu Skarbowego w T.

z udziałem A. J. – K.

o wpis hipoteki przymusowej

na skutek kasacji uczestniczki

od postanowienia Sądu Wojewódzkiego w P.

z dnia 6 sierpnia 1998 r., sygn. akt II Ca […]

p o s t a n a w i a:

oddalić kasację.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w T. w dniu 22.I.1998 r. wpisał w księdze wieczystej

Kw […], obejmującej nieruchomość stanowiącą własność A.-B. J.-K.,

hipotekę przymusową w kwocie 53.595 zł na rzecz Skarbu Państwa-Urzędu

Skarbowego w T., na podstawie tytułów wykonawczych nr […], […], […], […]

i […].

Rozpoznając

sprawę

na

skutek

apelacji

uczestniczki

A. J.-K.

Sąd Wojewódzki w P. nie uwzględnił jej wniosku o odroczenie rozprawy

z powodu przebywania na zwolnieniu lekarskim, ponieważ z tego zwolnienia

nie wynika, by musiała ona leżeć i nie mogła stawić się przed sądem.

Postanowieniem z dnia 6.VIII.1998 r. apelację oddalił uznając, że przedstawione

przez wierzyciela tytuły wykonawcze stanowiły podstawę wpisu hipoteki,

bowiem zgodnie z art. 3 ustawy z dnia

17.VI.1996 r. o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 36, poz. 161 ze zm.) tytuły

wykonawcze wydane w oparciu o decyzje urzędu skarbowego podlegają

egzekucji administracyjnej, a wniesienie odwołania nie wstrzymuje ich

wykonania.

Uczestniczka powołując w kasacji podstawę z art. 3931 pkt 2 k.p.c.

zarzuciła naruszenie przepisu art. 3791 pkt 5 k.p.c. przez pozbawienie jej

możliwości obrony swoich praw. W konkluzji wniosła o uchylenie

zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 214 k.p.c. sąd jest obowiązany odroczyć rozprawę jeżeli

nieobecność strony jest wywołana znaną sądowi przeszkodą, której nie można

przezwyciężyć.

Za

taką

przeszkodę

orzecznictwo

przyjmuje

chorobę

uniemożliwiającą stawienie się w sądzie. Rozpoznanie sprawy mimo takiej

przeszkody powoduje nieważność postępowania z powodu pozbawienia strony

możności działania (por. orzecz. SN z dnia 18.III.1981 r. I PRN 8/81, OSNCP

1981/10/201). Tymczasem z zaświadczenia lekarskiego przedłożonego przez

skarżącą przed rozprawą w Sądzie Wojewódzkim nie wynika, by choroba

uniemożliwiała jej stawienie się w sądzie. Zatem słusznie Sąd ten przyjął, iż nie

zachodziła konieczność odroczenia rozprawy. W konsekwencji rozpoznanie

sprawy i oddalenie apelacji w nieobecności skarżącej nie pozbawiło jej

możności obrony swoich praw. Tak więc chybiony jest podniesiony w kasacji

zarzut nieważności postępowania z przyczyny określonej w art. 379 pkt 5 k.p.c.

Z tych względów kasację, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw,

oddalono (art. 39312 k.p.c.).

aw

db