II CKN 1076/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CKN 1076/98

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 września 2000 r.

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN – Zdzisław Świeboda

Sędziowie:

SN – Iwona Koper (spraw.)

SN – Mirosława Wysocka

Protokolant: Elżbieta Chojnacka

po rozpoznaniu w dniu 13 września 2000 r.

na rozprawie sprawy z powództwa M. F.

przeciwko W. F.

o rozwód

na skutek kasacji pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 3 września 1998 r., sygn. akt I ACa […]

oddala kasację.

UZASADNIENIE

Sąd Wojewódzki w K. wyrokiem z dnia 6 marca 1998 r. orzekł rozwód

małżeństwa powoda M.F. z pozwaną W.F. z winy obojga małżonków,

nadto rozstrzygnął o władzy rodzicielskiej nad ich wspólnym, małoletnim

synem X. oraz o obowiązku przyczyniania się każdego z rodziców

do ponoszenia kosztów jego utrzymania.

W dokonanych ustaleniach za podstawę przyjął orzeczenia w przedmiocie

rozwiązania małżeństwa oraz winy małżonków za jego rozkład, że między

stronami nastąpił trwały i zupełny rozkład pożycia, do którego doszło

początkowo za przyczyną różnicy charakterów powoda i pozwanej a następnie

braku współdziałania obojga dla dobra rodziny, w szczególności w sytuacjach

trudnych i konfliktowych, w następstwie czego strony utraciły zdolność

zgodnego decydowania o sprawach małżeństwa i rodziny. Poprzez wzajemne

konflikty strony przyczyniły się do odseparowania się powoda z synem.

Po wyprowadzeniu się od pozwanej powód związał się z inną kobietą i ze

związku tego urodziła się córka. Reakcje pozwanej na niepomyślnie układające

się pożycie, w czasie gdy strony jeszcze razem zamieszkiwały, były

nieadekwatne do problemów je wywołujących; w taki sposób pozwana

zachowywała się we wszystkich sytuacjach, kiedy zachowanie zarówno powoda

jak i dzieci nie odpowiadało jej oczekiwaniom. Na skutek podejrzeń o zdradę

małżeńską pozwana okazywała mężowi niechęć oraz brak zainteresowania

naprawieniem związku i wspólnym zamieszkiwaniem z powodem zarówno

w dotychczas zajmowanym mieszkaniu jak i proponowanym przez niego

mieszkaniu w W..

W przytoczonym stanie faktów obie strony naruszyły wynikający z art.

23 kr i op obowiązek wspólnego pożycia polegający na duchowej fizycznej

i gospodarczej więzi, stanowiącej naturalny cel małżeństwa. Pożycie to powinny

znamionować

w

ocenie

Sądu

Wojewódzkiego:

lojalność

szczerość,

poszanowanie własności osobistej i utrzymywanie przez małżonków pożycia

intymnego oraz prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego.

Zaskarżonym obecnie kasacją wyrokiem Sąd Apelacyjny w […] oddalił

apelację pozwanej od powyższego wyroku, kwestionującą z powodu

sprzeczności z materiałem dowodowym sprawy dokonane w niej ustalenia, które

doprowadziły do uznania współwiny apelującej w rozkładzie pożycia stron

nadto zaś opartą na zarzucie naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 23 kro

przez jego błędną wykładnię.

Kasacja pozwanej nawiązuje do przytoczonych zarzutów apelacji

z powołaniem się na pierwszą ustawową podstawę zarzuca naruszenie przepisu

art. 23 kro przez błędną jego wykładnię na skutek przyjęcia, że pozwana miała

obowiązek wspólnego pożycia w sytuacji, mimo nagannego postępowania

współmałżonka, który naruszył zasady pomocy żonie w chorobie i wierności

małżeńskiej. Nadto podnosi zarzut sprzeczności ustaleń Sądu Apelacyjnego

z treścią zebranego materiału przez przyjęcie, że pozwana on na przyjęcie

przyczynienia się pozwanej do rozkładu pożycia małżeńskiego.

Skarżąca formułuje wniosek o zmianę zaskarżonych wyroków i orzeczenie

rozwodu z wyłącznej winy powoda oraz obciążenie powoda kosztami

postępowania w sprawie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zakres kontroli kasacyjnej ograniczony jest do zagadnień legalności

zaskarżonego orzeczenia, jego zasadność pozostaje poza kognicją sądu

kasacyjnego. Stan faktyczny sprawy pozostaje domeną sądów pierwszej

i drugiej instancji jako merytorycznych. Zasadą postępowania kasacyjnego jest

związanie Sądu Najwyższego stanem faktycznym ustalonym w zaskarżonym

orzeczeniu. Jedyną płaszczyzną ingerencji Sądu Najwyższego w sferę faktów

jest, dopuszczalna w ramach drugiej ustawowej podstawy kasacji, kontrola

zgodności z przepisami postępowania czynności procesowych w postępowaniu

poprzedzającym wydanie zaskarżonego orzeczenia pod kątem wskazanych

w kasacji uchybień, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ogólnikowe powołanie się w kasacji na sprzeczność ustaleń sądu

apelacyjnego z treścią zebranego materiału, bez wskazania konkretnych

przepisów postępowania, których naruszenie do owej sprzeczności mogło

doprowadzić nie spełnia wymogu właściwego przytoczenia podstawy z art. 3931

pkt 2 kpc (tak Sąd Najwyższy między innymi w nie publikowanych wyrokach

z 14 listopada 1996 r., I CKN 6/96, 6 grudnia 1996 r., II UKN 25/96, 13 grudnia

1996 r., II CKN 27/96, 5 marca 1997 r., II CKN 57/97). W takiej sytuacji stan

faktyczny stanowiący podstawę zaskarżonego kasacją orzeczenia pozostaje

wiążący dla oceny sformułowanego w niej zarzutu naruszenia prawa

materialnego.

Skarżąca upatruje go w błędnej wykładni art. 23 kro przez przyjęcie

współwiny pozwanej za rozkład pożycia małżeńskiego, polegającej na

naruszeniu wynikających z jego treści obowiązków mimo, że zebrany w sprawie

materiał dowodowy nie dawał ku temu podstaw.

Naruszenie prawa materialnego pod postacią błędnej wykładni polega na

błędnym zrozumieniu treści lub znaczenia normy prawnej. Wyciągnięcie

błędnych wniosków prawnych z ustalonego stanu faktycznego polegające na

przyjęciu, że odpowiada on hipotezie danej normy prawnej – do którego

odwołuje się kasatorka w uzasadnieniu zarzutu – stanowi naruszenie tej normy

przez niewłaściwe jej zastosowanie.

Zarzut ten, z przyczyn uprzednio już wskazanych może być odnoszony

jedynie do stanu faktycznego przyjętego przez sąd apelacyjny za podstawę

zaskarżonego rozstrzygnięcia. Jako dotyczący sfery prawnej orzeczenia nie

może być skuteczny, gdy jego uzasadnienie opiera się wyłącznie na twierdzeniu

o niezgodności ustalonych faktów z rzeczywistym stanem rzeczy.

Pozbawiona z powyższych względów usprawiedliwionej podstawy

kasacja podlega oddaleniu po myśli art. 39312 kpc.

aw

db