II CKN 1036/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CKN 1036/98

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 lipca 2000 r.

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN - Zdzisław Świeboda (spraw.)

Sędziowie:

SN - Helena Ciepła

SN - Tadeusz Domińczyk

Protokolant: Anna Jasińska

po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2000 r.

na rozprawie sprawy z powództwa Zakładów […] S.A. w R.

przeciwko Gminie Miejskiej R.

o zapłatę

na skutek kasacji powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 4 września 1998 r., sygn. akt I ACa […]

oddala kasację i zasądza od strony powodowej na rzecz pozwanej

Gminy kwotę 2.500 zł (dwa tysiące pięćset złotych) tytułem zwrotu

kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 września 1998 r. Sąd Apelacyjny w […] oddalił

apelację powodowych Zakładów […] S.A. w R. o zasądzenie od pozwanej

Gminy Miejskiej – R. kwoty 168.602,31 zł z tytułu należności za dostarczanie

energii cieplnej do [...] „M.”. Sąd Apelacyjny podzielił ustalenia Sądu I

instancji, iż powód dostarczał z własnej kotłowni ciepło do [...] „M.” w R..

Odbiorca energii cieplnej zalegał z zapłatą należności za sezon grzewczy

w 1992 r., co skutkowało wstrzymaniem przez powoda jej dopływu.

W dniu 4 stycznia 1993 r. doszło do spotkania dostawcy i odbiorcy ciepła,

w którym uczestniczyli Prezydent i Wiceprezydent Miasta R.. Ustalone zostały

warunki wznowienia dopływu ciepła do [...] „M.”, w tym sposób regulowania

należności.

Przedstawiciele Gminy

R. zobowiązali

się

w

przypadku

niedotrzymania warunków porozumienia do nieściągania należności podatkowej

do czasu uregulowania należności przez odbiorcę energii. Ewentualne

poręczenie ze strony Gminy skutkować miało wznowienie dopływu energii.

Na posiedzeniu Zarządu Miasta R. w dniu 4 stycznia 1993 r. zapadła decyzja

o nieudzieleniu poręczenia dla [...] „M.” z powodu odmowy kontrasygnaty

ze strony skarbnika Gminy, Gmina wycofała się także z pozostałych ustaleń,

o czym zawiadomiono powoda. Powód jednak dalej dostarczał ciepło [...] „M.”.

Wyrokiem zaocznym z dnia 30 czerwca 1994 r. Sąd Wojewódzki w Ł. zasądził

od [...] „M.” na rzecz powoda należność za ciepło w kwocie 1.686.023.100 zł

(przed

denominacją)

za miesiące

marzec,

kwiecień

i

maj

1993

r.

W dniu 26 lutego 1996 r. Sąd Rejonowy w P. ogłosił upadłość [...] „M.”,

a należność z wyroku zaocznego zgłoszono w postępowaniu upadłościowym.

Sąd Apelacyjny wskazał, że strona powodowa nie wykazała szkody,

a także winy pozwanej Gminy.

W kasacji powód wnosi o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego

i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący opiera kasacją na

podstawach wymienionych w art. 3931 pkt 1 i 2 kpc. Naruszenia prawa

materialnego przez błędną wykładnię art. 416 kc dopatruje się w nieuznaniu

winy pozwanej, chociaż interwencja jej doprowadziła do opóźnienia

w dochodzeniu należności za dostawę ciepła od [...] „M.” oraz naruszenia prawa

procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy przez niedokonanie

wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego (art. 233 § 1 kpc).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Trafnie Sądu uznały, że treść notatki spisanej dnia 14 stycznia 1993 r.

z przeprowadzonych uzgodnień pomiędzy stroną powodową a [...] „M.”

w sprawie dostawy ciepła dla […] z udziałem Prezydenta Miasta R. i Z-cy

Prezydenta Miasta nie daje podstaw do obciążenia pozwanej należnością

za dostawę ciepła do [...] „M.”. Nie obejmuje ona w szczególności poręczenia,

z czym zgadza się strona powodowa.

Skarżący upatruje podstawę odpowiedzialności pozwanej w przepisie art.

416 kc, czyli w płaszczyźnie odpowiedzialności deliktowej. W takiej sytuacji

obowiązkiem stron powodowej było wykazanie (art. 6 kc) szkody, winy

i adekwatnego związku między działaniem pozwanej a szkodą. Okoliczności

tych strona powodowa nie wykazała. Skarżący uzyskał prawomocny wyrok

zasądzający należność dochodzonej pozwem od [...] „M.”. Chociaż ogłoszona

została upadłość [...] „M.”, to jednak objęta wyrokiem należność wciągnięta

została na listę wierzytelności. Słusznie Sąd II instancji zauważa, że

nie wiadomo jeszcze, czy i w jakim stopniu wierzytelność zostanie zaspokojona.

Rozmiary ewentualnej szkody nie są pewne. Poza tym strona powodowa już

z pisma z dnia 14 stycznia 1993 r. powzięła wiadomość o niezaakceptowaniu

przez pozwaną ustaleń z notatki z dnia 4 stycznia 1993 r. Strona powodowa

zatem znała już stanowisko pozwanej i gdyby wiązała z wyrażonymi w notatce

ustaleniami gwarancje w uzyskaniu od Gminy odszkodowania za dostawę ciepła

dla [...] „M.”, to winna już po otrzymaniu pisma z dnia 14 stycznia 1993 r.

bezpośrednio z odbiorcą energii cieplnej bardziej zdecydowanie uregulować

zapłatę za dostarczone ciepło. W tych faktach upatrywać należy również brak

winy pozwanej.

To, że pozwana miała interes w tym, czy [...] „M.” prowadził nadal

działalność gospodarczą nie oznacza przejęcia zobowiązania do uregulowania

należności za dostawę ciepła. Natomiast kwestie podatkowe, o których mowa

w notatce z dnia 4 stycznia 1993 r. także nie przesądzają o odpowiedzialności

odszkodowawczej pozwanej, bowiem nie mogą one być przedmiotem umów.

Sąd II instancji wszechstronnie rozważył zebrany materiał dowodowy

i nie uchybił przepisowi art. 233 § 1 kpc.

Z tych przyczyn kasacja uległa oddaleniu (art. 39312 kpc i art. 98 § 1 kpc).

aw

jb.