Legislator Case Law & Legislation
II CKN 1024/98 AI generated

II CKN 1024/98 · Sąd Najwyższy

Case Number II CKN 1024/98
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome wyrok

Legislator summary

AI generated

niego kosztorysu w kwocie 1.158,08 zł dojrzała do stanowczego rozstrzygnięcia. powoda ustanowiona przez Sąd drugiej instancji (art. 117 § 1 kpc). Opierając

Legislator headnote

AI generated

II CKN 1024/98 · Sąd Najwyższy: powoda ustanowiona przez Sąd drugiej instancji (art. 117 § 1 kpc). Opierając

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II CKN 1024/98

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 15 maja 2000 r.

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN - Zdzisław Świeboda

Sędziowie:

SN - Zbigniew Strus (spraw.)

SN - Tadeusz Żyznowski

Protokolant: Anna Jasińska

po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2000 r.

na rozprawie sprawy z powództwa Z. K.

przeciwko J. Z.

o zapłatę

na skutek kasacji powoda

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Ł.

z dnia 2 lipca 1998 r., sygn. akt III Ca […]

oddala kasację.

UZASADNIENIE

Oddalając zaskarżonym wyrokiem apelację powoda od wyroku

oddalającego

jego

powództwo

o

zapłatę

określonej

kwoty

tytułem

wynagrodzenia za wykonane ławy fundamentowe pod budynek składający się

z kilku segmentów, Sąd Wojewódzki w Ł. oparł swe rozstrzygnięcie

na następujących ustaleniach.

Pozwany J.Z. reprezentujący spółkę cywilną " S." łączącą troje

wspólników zawarł z powodem w sierpniu 1996 r. dwie umowy o wykonanie

w sierpniu i wrześniu tegoż roku pięć części ławy fundamentowej murowanej.

W obydwu umowach określono kwotowo wynagrodzenie. Powód wykonał

więcej niż trzy części ławy a ponieważ sposób prowadzenia i terminowość robót

nasuwały zastrzeżenie zamawiających, wypłacili oni całkowite wynagrodzenie

wynikające z obydwu umów (5.950 zł brutto) i zrezygnowali z wykonawstwa

pozostałych części.

Sąd nie badał zakresu i jakości wykonanego dzieła, uznając że umówiono

się o wynagrodzenie ryczałtowe (art. 632 § 1 kc) i nie nastąpiła zmiana

stosunków, o której mowa w § 2 tego przepisu, wobec czego sprawa

o wynagrodzenie wyliczone przez powoda na podstawie sporządzonego przez

niego kosztorysu w kwocie 1.158,08 zł dojrzała do stanowczego rozstrzygnięcia.

Kasację od wyroku Sądu drugiej instancji wniosła adwokat - pełnomocnik

powoda ustanowiona przez Sąd drugiej instancji (art. 117 § 1 kpc). Opierając

kasację na pierwszej postawie skarżąca przytoczyła naruszenie art. 632 § 1 kc

przez jego niewłaściwe zastosowanie, zarzucając, że ponieważ znajdujący się

w aktach sprawy odręczny kosztorys sporządzony przez powoda oraz zwyczaje

dotyczące sposobu ustalania wynagrodzenia za roboty budowlane wskazują,

że zamiarem powoda było zawarcie umowy określającej wynagrodzenie zgodnie

z art. 628 § 1 kc. Dlatego skarżąca wnosi o rozstrzygnięcie przewidziane

w art. 39313 § 1 zdanie drugie kpc.

Kasacja nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Naruszenie prawa materialnego może nastąpić w dwóch postaciach

określonych w art. 3931 pkt 1 kpc tj. przez błędną wykładnię albo niewłaściwe

zastosowanie prawa materialnego. Ustalenia tzw. błędu subsumcji zarzucanego

przez skarżącą nie dokonuje się jednak na podstawie stanu faktycznego

sugerowanego przez stronę lecz stanu ustalonego przez sąd orzekający. Wynika

to wyraźnie z art. 328 § 2 kpc. Dlatego, jeżeli skarżący nie przytacza drugiej

podstawy (art. 3931 pkt 2 kpc) kasacji, miarodajny dla oceny prawidłowości

stosowania prawa materialnego jest stan faktyczny przyjęty przez Sąd drugiej

instancji.

W rozpoznawanej sprawie w zakresie faktów stanowiących podstawę

rozstrzygnięcia, Sąd Rejonowy przyjął, że strony umówiły się o wynagrodzenie

ryczałtowe. Sąd Okręgowy nie zakwestionował tej podstawy, w związku z czym

stosowanie normy prawa materialnego odpowiadało ustalonym faktom

i nieuzasadniony jest zarzut niewłaściwego stosowania prawa materialnego.

Okoliczności

podnoszone

w

kasacji

dotyczące

pominięcia

zgromadzonych w sprawie materiałów nie mogą uzasadniać pierwszej podstawy

kasacji, a ponieważ Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach jej podstaw

i wniosków (art. 39311 kpc) nie było podstaw do uwzględnienia wniosku kasacji.

Dlatego z mocy art. 39312 kpc należało orzec jak w sentencji.

aw

jg